Waarom mogen gescheiden (en hertrouwde) mensen geen hostie?

Vraag van verschillende leerlingen, collega’s, kennissen,…
communion_3
De vraag is vandaag brandend actueel en ik hoor ze dan ook regelmatig de laatste dagen, niet enkel van leerlingen, maar ook van collega’s en mensen uit mijn omgeving. Wat is nu juist het probleem? Waar wringt het schoentje? Ik probeer het opnieuw zo kort en duidelijk mogelijk uit te leggen. Allereerst moet je eerst 3 essentiële standpunten van de Kerkleer kennen:

  • Overspel is een doodzonde: Nogal logisch voor de meeste mensen, en tot hier is iedereen het meestal ook eens met de Kerk. Je echtgenoot(e) bedriegen kan niet. Al van bij de tien geboden wordt erop gehamerd dat het een ernstige overtreding is van God’s wet, maar ook op andere plaatsen in de Bijbel, zoals bij het verhaal van de boetvaardige zondares (Joh 8, 1-11), wordt er stelling genomen tegen overspel.
  • Het huwelijk is onontbindbaar: Katholieken mogen dus niet scheiden. Het kerkelijke huwelijk wordt pas ontboden bij het overlijden van een van de partners. Daarvoor baseert de Kerk zich opnieuw op de bijbel, waarin staat dat wat God verbindt, de mens niet kan scheiden (Mt 19,6). Wie toch een wettelijke scheiding aanvraagt, zal dus kerkelijk nog steeds getrouwd zijn. Dit brengt met zich mee dat wanneer een van de partners uit een kerkelijk huwelijk een nieuwe partner heeft, hij dus zijn eerste partner bedriegt. Ook dit kunnen we heel duidelijk terug vinden in de bijbel (Mt 5, 32).
  • Enkel wie in staat van genade is, kan te communie gaan: Dat wil zeggen dat enkel wie vrij is van doodzonde een hostie mag ontvangen tijdens de mis. Wie een doodzonde heeft begaan, door overspel te plegen, mag de hostie dus niet ontvangen. Dezelfde regel geldt overigens ook voor anderen. Wie nooit naar de mis gaat, steelt of geweld heeft gepleegd is in staat van zonde en daardoor uitgesloten van de communie. Ook deze regel vindt zijn oorsprong in de Bijbel (1Kor 11,27). Voor katholieken is de hostie dan ook meer dan zomaar een stukje brood, het is écht het Lichaam van Christus. Gelukkig hoeft de staat van zonde niet definitief te zijn en is er verlossing mogelijk door het sacrament van de biecht. Wie zijn zonden oprecht opbiecht kan opnieuw tot de staat van genade komen en weer de hostie ontvangen. Dit veronderstelt dan natuurlijk wel dat men de zonde achter zich heeft gelaten.

Wanneer we deze drie elementen optellen komen we dus bij ons antwoord. Een relatie met een nieuwe partner wordt aanzien als overspel waardoor de partners in staat van doodzonde verkeren. Hierdoor kunnen ze niet te communie. Pas als ze hun nieuwe partner verlaten hebben en biechten kunnen ze ook weer het sacrament van de eucharistie (maw. de hostie) ontvangen. Natuurlijk zijn er enkele nuances aan te brengen zo kan wie gescheiden leeft, maar zonder nieuwe partner door het leven gaat in principe wel nog te communie gaan. Verder zijn er ook koppels waarbij het eerste kerkelijke huwelijk ongeldig is verklaard. Dit eerste huwelijk heeft dan in feite nooit bestaan en wanneer deze mensen dan een “nieuwe partner” huwen, kunnen zij vanzelfsprekend ook te communie gaan.

Alles samen klinken deze regels van de Kerk misschien een beetje hard, maar ze vinden allemaal hun oorsprong terug in de Bijbel. Daarnaast zijn ze er ook om de heiligheid van het huwelijk en van Christus zelf (in de Eucharistie) te beschermen. Wanneer de Kerk zou beslissen om tegen een van de bovenstaande regels in te gaan bestaat het gevaar dat ze afbreuk doet aan hetzij het huwelijk, de bijbel of aan Christus zelf.
Dat neemt natuurlijk niet weg dat de Kerk oog moet hebben voor gescheiden en hertrouwde mensen, die zich in deze moeilijke situatie bevinden. Het is de taak van de Kerk om, net zoals Christus, deze mensen tegemoet te gaan en te helpen bij hun moeilijke toch om zich opnieuw te verzoenen met Christus.

Mogen katholieken een bikini dragen?

“Mogen katholieken een bikini dragen?”
Seline 6 verzorging BSO

Dat is eigenlijk een goeie vraag, waarop ook geen eenduidig antwoord is. Veel hangt af van je interpretatie van Bijbelse teksten, maar ook van de reden waarom je een bikini wil dragen.

In de bijbel lezen we wel bij de eerste brief aan de christen van Korinte dat ons lichaam een tempel is van de Heilige Geest (1 Kor 6:19) ook wij moeten er dus zeker wel respectvol mee omgaan.  Adam en Eva wisten al vanaf het moment dat ze van de verboden vrucht hadden gegeten dat ze hun naaktheid moesten bedekken en ook dat moeten we dus doen. Wie zichzelf en zijn lichaam respecteert loopt er niet zomaar mee ten toon en kleedt zich gepast.  Tot zover de Bijbel. Het is nu aan ons en de Kerk om te kijken hoe we dit in ons dagelijks leven moeten toepassen. 

De Kerk leert ons dat veel afhangt van de intentie. Dat betekent, van de reden waarom je iets doet. Er is een enorm verschil tussen iemand die een bikini draagt om erin te zwemmen of iemand die een bikini draag om met haar lichaam mannelijke aandacht te krijgen. In het tweede geval spreken we zeker wel over een zonde. Niet alleen is het altijd een zonde als je ijdel bent, maar verder is het wel erg ongepast om je lichaam te gebruiken om lust op te wekken bij mannen. Zeker als je daarbij bedenkt dat je lichaam een tempel is van God en dus geen lokmiddel.

Een bikini als zwem-outfit en eventueel bij het zonnen erna, kan volgens sommige katholieken dus wel, zolang het de intieme zone’s van de vrouw maar voldoende bedekt. Een bikini-string en monokini worden dus over het algemeen als ‘zondig’ beschouwd. Anderen menen dan weer dat een bikini hoe dan ook te “naakt” is. Het is dus zeker nog een punt van discussie waarbij je er goed aan doet er toch degelijk over na te denken en je geweten te volgen. Bij andere activiteiten naast zwemmen of zonnen, is het eerder ongepast om een bikini te dragen. Een bikini dragen om uit te gaan, terrasjes te doen of te gaan shoppen doen we als katholieken dus niet. Hetzelfde geldt trouwens ook voor mannen die dezelfde dingen ook niet moeten doen in hun zwembroek. Niet voor niets hangt er in vele terrasjes op toeristische plaatsen een bord met “no shirt, no service” (geen hemd is geen bediening). Vanzelfsprekend is het al helemaal niet gepast om in zwemkledij een kerk binnen te wandelen. (Meer daarover lees je hier.)

Naast deze kleine vuistregels merkt de kerk op om altijd voorzichtig te zijn. Als je denkt dat je bikini te veel (verkeerde) aandacht zal trekken, is het beter om een gewoon badpak aan te trekken. Wanneer je dus bijvoorbeeld als jonge leerkracht op uitstap naar zee gaat, met een klas 16-jarige jongens die wel al wat last krijgen van hun hormonen, zou je kunnen opteren voor een badpak. De voorzichtigheid is trouwens een van de 4 katholieken kardinale deugden, samen met de moed, rechtvaardigheid en matigheid.  Deze vier goede eigenschappen van onze ziel helpen ons om in verschillende situaties een juiste keuze te maken, die ons dichter bij God brengen. Dus ook als het om kleding-kwesties gaat.  

no shirt no shoes no service