Wat zegt de Kerk over euthanasie?

Wat zegt de Kerk over euthanasie?
David A., 7 thuis en bejaardenzorg. BSO

Een goede vraag van David, één die zeker gezien de aard van zijn opleiding beantwoord moet worden.  Samengevat kun je zeggen dat de Kerk tegen euthanasie is omdat ze gelooft dat God en niet de mens over leven en dood moet beslissen. Toch is het goed dat we het fenomeen van dichterbij gaan bekijken, want alleen de algemene regel op zich zegt niet veel.

Als je over Euthanasie wil praten moet je eigenlijk eerst het begrip verklaren. Het woord ‘euthanasie’ betekent eigenlijk ‘de goede dood’.  Is de Kerk dan tegen een goede dood? … Nee, maar daar ligt juist het probleem: een goede dood is in de ogen van een katholiek niet hetzelfde als wat het voor een niet-gelovige westerse mens is. Voor de niet-gelovigen is een goede dood vooral een dood zonder lijden: bijvoorbeeld plots sterven in je slaap. Voor gelovigen sterf je daarentegen een goede dood wanneer je voordat je  sterft je hebt kunnen verzoenen met God. Als je dus voor je stervensuur hebt kunnen biechten en de laatste sacramenten hebt ontvangen bijvoorbeeld. Een goede dood kan volgens gelovigen dus ook wanneer men wel lijdt. Het lijden kan ons zelfs in staat stellen om dichter bij God te komen en ons met God verbonden te voelen: ook Christus leed erg tijdens de laatste uren voor Zijn dood. Het kan ook een manier zijn om ons tot inzicht te doen komen of een manier om boete te doen.

Toch betekent dit niet dat we het lijden moeten zoeken, of niets mogen doen om lijden tegen te gaan. Ook Christus liet zich troosten en verzorgen door de Heilige Veronica op weg naar het kruis en de Kerk heeft zich in heel de geschiedenis altijd voor de lijdende mensen ingezet. Het bestrijden van lijden van anderen is zowat de belangrijkste taak van een Christen en misschien ook wel het beste antwoord op euthanasie. Heel wat mensen die vragen om euthanasie vragen eigenlijk vooral om van het lijden verlost te worden en om troost. Het komt ook vaker voor bij eenzame mensen die niet met de liefde en zorg worden omringd , die ze eigenlijk als mens verdienen. Net zoals bij zelfmoord is het in de eerste plaats dus een hulpkreet en niet een verlangen om dood te zijn. Er echt zijn voor lijdende mensen, met liefde en aandacht, is dus essentieel. Daarnaast mag natuurlijk het lijden ook worden weggenomen of verlicht door pijnstillers, zelfs wanneer deze het leven korter zouden maken (zolang ze maar niet rechtstreeks leiden tot de dood, zoals bijvoorbeeld een zware overdosis morfine, waardoor een patiënt plots zou sterven). Ook palliatieve sedatie, waarbij de patiënt in een kunstmatige coma wordt gebracht om de pijn te verzachten, is toegestaan.

De kwestie ‘euthanasie’ is eigenlijk steeds ingewikkelder geworden. Dat heeft veel te maken met de moderne geneeskunde. Mensen worden veel ouder en kunnen langer in leven gehouden worden, wat natuurlijk positief is. Langs de andere kant kan het er ook voor zorgen dat het lijden van de mens langer aansleept en dat er soms sprake is van therapeutische hardnekkigheid.  Hierover spreken we wanneer men koste wat het kost een leven wil rekken waarvan de situatie toch uitzichtloos is. Stel je bijvoorbeeld persoon X voor. X heeft een zware, ver gevorderde vorm van kanker. Hij zal hoogstwaarschijnlijk een pijnlijke dood sterven binnen enkele weken. X heeft ook een hoge kans op hartaanvallen, waaraan hij kan sterven. Wanneer nu een dokter zou beslissen om X een pacemaker te geven om deze hartaanvallen op te vangen, spreken we over therapeutische hardnekkigheid. Hij laat iemand immers een operatie voor een pacemaker ondergaan, die enkel zijn doodstrijd zal verlengen. De Kerk is dan ook erg tegen therapeutische hardnekkigheid gekant en het is in België bij wet verboden

De Kerk maakt zich vele zorgen in verband met euthanasie.  Vooral omdat het de zwakkeren in de maatschappij erg kwetsbaar maakt. Mensen die eenzaam zijn zouden er sneller voor kunnen kiezen. Arme mensen zouden in een positie kunnen komen waarop ze  niet meer durven kiezen voor een lange ziekenhuisopname die veel duurder is dan euthanasie omdat ze hun nabestaanden willen sparen.  Daarnaast is het ook zo dat de wet op euthanasie steeds losser wordt. Het gevaar bestaat dat nu ook mensen die psychisch lijden in de vorm van zware depressies  euthanasie zullen kunnen gebruiken als medisch begeleide zelfmoord. Tot slot maakt de kerk zich nog het meeste zorgen over zij die gekozen hebben voor euthanasie, want wat gebeurt er met hen in het leven na de dood? Ook op dat vlak zijn er veel overeenkomsten met mensen die zelfmoord plegen.

Laat ons dus als christenen in het algemeen en voor mensen die net zoals David kiezen voor een carrière in de zorgsector in het bijzonder vooral onze aandacht vestigen op het verminderen van het lijden, op empathie en op echte zorg want het is onze taak om te tonen dat je mensen niet met de dood behandelt, maar met liefde.

Afbeelding

Advertenties

Zullen we elkaar herkennen in de hemel?

Zullen we elkaar herkennen in de hemel?
Chaima A. 5 organisatiehulp

Wanneer we in de hemel zijn, zullen we elkaar dan nog kennen? Zullen we onze vrienden en familieleden kunnen zien en herkennen? Het is een zeer goede vraag, maar een moeilijke om te beantwoorden. Om te beginnen is het leven na de dood nog voor een groot deel een mysterie. Het is ook zeer moeilijk om het leven in de hemel te beschrijven met onze woorden en ons taalgebruik, die gericht zijn op het leven op aarde. In onze taal beschrijven we de hemel vaak als een plaats, maar misschien is het beter hem te beschrijven als een toestand of zelfs nog iets anders. Hoe het ook zij, de hemel zal ons zeker verenigen met God, die aanwezig zal zijn en die we zullen zien of voelen op een manier die ons volmaakt gelukkig zal maken.

We zullen er ook zeker niet alleen zijn. We delen de liefde van God met andere mensen, waaronder mogelijk ook vele familieleden en vrienden van ons. De Bijbel zegt niet veel over hoe onze relatie met hen zal zijn. Wel kunnen we bijvoorbeeld in het evangelie volgens Marcus hoofdstuk 12, vers 25 lezen dat we niet meer getrouwd zullen zijn en ook niet zullen hertrouwen in de hemel. Het lijkt er dus op dat onze relaties zullen veranderen in de hemel.

Ook familiebanden zullen anders zijn. We zullen als gelijkwaardigen God aanbidden en dus niet meer volgens de familiebanden die we voordien hadden. We zullen allemaal eenvoudigweg kinderen van God zijn en dus met iedereen één grote nieuwe familie vormen. Natuurlijk blijven we onze geliefden wel herkennen. De liefde en de dankbaarheid die we tegenover elkaar hadden op aarde verdwijnt niet in de hemel. Net zoals we ook nog liefde zullen hebben voor onze geliefden die nog op aarde leven en andersom. Vanuit de hemel zullen we zelfs in staat zijn onze geliefden op aarde te blijven helpen door onze gebeden.

Onthoud dus vooral dat we voorzichtig moeten zijn als we de taal van de wereld willen gebruiken om de hemel te beschrijven. Familiebanden zijn op zich biologische banden en biologie is iets wat bij het leven op aarde hoort. De liefde die uit deze biologische banden voortkomt gaat echter verder dan de aarde en is in alle opzichten hemels. Het zal dus ook in de hemel blijven bestaan. Vanuit deze liefde kunnen we er dus toch wel op rekenen dat we onze familie en geliefden zullen herkennen, ook al zal onze relatie met elkaar helemaal anders zijn wanneer we zo dicht bij God zijn.

Afbeelding

Mag een priester zichzelf bevredigen?

Mag een priester zichzelf bevredigen?

Khadija 6 organisatiehulp

Zoals jullie misschien al wisten moet een priester celibatair leven (waarom dat zo is, lees je hier). Dit houdt in dat hij dus niet mag huwen. Maar hoe zit het dan met seksualiteit op zich en verder met zelfbevrediging? Khadija was dan wel de eerste die me deze vraag stelde maar zeker niet de laatste, elk jaar komt deze vraag meermaals terug.

Wel, volgens de katholieke Kerk kan je de seksualiteit nooit los zien van het huwelijk en de daarbij horende liefde. Elke vorm van seksualiteit buiten het huwelijk is dus niet toegestaan. Dat geldt zowel voor priesters als voor gehuwde koppels. Het kadert allemaal in de leer van de kuisheid. Deze stelt dat wanneer seksualiteit gescheiden wordt van de liefde het zijn heiligheid verliest. Uiteindelijk draait ze dan alleen nog maar om bevrediging van je eigen lusten. Onder onkuisheid verstaat de Kerk dan alles wat daarbuiten valt zoals: pornografie, prostitutie, zelfbevrediging en verder ook seks buiten of voor het huwelijk, homoseksuele handelingen, gedwongen seksualiteit en andere vormen van ontucht.

Een priester moet dus net zoals iedereen kuis leven. Omdat hij omwille van zijn celibaat niet gehuwd is, houdt dit dus ook in dat hij moet leven zonder seksualiteit. Dat is zeker niet vanzelfsprekend, ook priesters zijn mensen en voor iedere mens is het een opdracht om zijn lichamelijke lusten te beheersen. Wanneer iemand zich overgeeft aan zelfbevrediging, is deze beheersing er zeker niet. Seksuele bevrediging wordt dan een doel op zich, waarbij elke vorm van liefde is verdwenen. Op de duur kan het zelfs een dwangmatige handeling of verslaving worden. Het celibaat is er ondermeer om de priester vrij te maken om zich 100% voor God te kunnen geven. De drang naar zelfbevrediging zou deze vrijheid in de weg staan en is bovendien een zonde tegen de kuisheid.

Hoewel leven zonder seksualiteit zeker niet gemakkelijk is, is het ook zeker niet onmogelijk. Dat zegt zelfs de moderne filosoof Etienne Vermeersch en deze kunnen we zeker niet beschuldigen om pro-katholieke sympathieën.

Afbeelding

Hoe moet je biechten?

“Hoe moet je biechten?”
Melissa, 6 verzorging BSO

Voor ik deze vraag beantwoord, moet ik eerst vertellen dat de biecht nog steeds bestaat. Er leeft namelijk het grote misverstand dat de biecht al lang is afgeschaft en dus ook niet meer nodig is. Dat wordt zelfs in sommige kerken pijnlijk duidelijk doordat de biechtstoelen niet meer gebruikt worden voor hun oorspronkelijke doel, maar eerder om kapotte stoelen en schoonmaakproducten in onder te brengen. De biecht is nog steeds een belangrijk sacrament, dat ons na een zonde opnieuw met God verzoent. Het is ook nog steeds minstens één keer per jaar verplicht om te biechten. Dit is natuurlijk wel het absolute minimum. Op dat vlak kan je de biecht vergelijken met de onderhoudsbeurten van je wagen. Je auto moet op vaste tijdstippen naar de garage voor een klein of groot onderhoud. Dit is het absolute minimum, maar dat neemt niet weg dat telkens wanneer er iets mis is met onze wagen, we nog eens naar de garage gaan. Wanneer onze relatie met God problemen vertoont, door de zonden die we gepleegd hebben, moeten deze in de biecht worden aangepakt, ook al hebben we dat jaar al eens gebiecht.

biecht meme

Hoe moet je dan biechten? Wel je kan best altijd beginnen met een gewetensonderzoek. Je gaat bij jezelf na waar je een steek hebt laten vallen. Wat heb je verkeerd gedaan en wat kon beter? Vragenlijsten kunnen daarbij een goede hulp zijn. (Een voorbeeld hiervan vind je hier). Natuurlijk moet je echt spijt hebben van je zonden (berouw). Je moet ook het voornemen hebben om het beter te doen in de toekomst en de zonden te laten. Zonder deze voorwaarden heeft je biecht geen echte waarde en is er ook van verzoening met God, geen sprake.

Je eigenlijke biecht moet steeds bij een priester gebeuren. Dat hoeft trouwens niet noodzakelijk je parochiepriester te zijn. Je moet vooral een “biechtvader” zoeken waar jij je goed bij voelt en waarvan je het gevoel hebt dat hij je echt verder helpt in je geloofsleven. De biecht hoeft ook niet persé in de biechtstoel te gebeuren, maar deze geeft wel de nodige privacy wanneer er nog mensen in de kerk aanwezig zijn.

Aan het begin van de biecht zal de priester een kort gebed uitspreken. Daarna is het aan jouw. Je vraagt om de zegen van de priester of om vergiffenis, het is ook altijd goed te zeggen wanneer je laatst gebiecht hebt. Op die manier weet ook de priester in welke tijdspanne je zonden gebeurd zijn. Wanneer je voor het eerst gaat biechten zeg je dus ook dat het je eerste biecht is. Daarna som je al je zonden op (belijden), zonder er opzettelijk weg te laten. Het is heel normaal dat je jezelf schaamt om dit te doen, maar dat is op zich ook een goed teken. Wanneer je je schaamt wil dat immers ook zeggen dat je goed beseft dat je iets fout deed. Ook verzachtende en verzwarende omstandigheden bij een zonde moet je vermelden. Als je bijvoorbeeld iets gestolen hebt is dit een zonde, maar wanneer je iets gestolen hebt van een arme is het eigenlijk nog erger en moet je biechtvader dat ook weten.

Na de biecht zal je biechtvader je zonden allicht vergeven en je een boete opleggen om je zonden terug goed te maken. Hij kan je vragen om gebeden op te zeggen, maar ook om te vasten of een goede daad te stellen. De bedoeling is dat je deze boete zo snel mogelijk uitvoert. Ten slotte sluit je na de biecht af met een akte van berouw. In dit gebed zeg je nog eens tegen God dat je spijt hebt van de zonden en dat je bereid bent je leven te beteren. Hieronder staat de Vlaamse versie:

Mijn Heer en mijn God, het is mij leed dat ik tegen uw opperste majesteit misdaan heb. Ik verfoei al mijn zonden, niet alleen omdat ik uw straffen heb verdiend, maar vooral omdat ze U mishagen, die oneindig volmaakt en alle liefde waardig zijt. Ik maak het vast voornemen, mijn leven te beteren en de gelegenheden tot zonde te vluchten. In dit berouw wil ik leven en sterven.

Tot slot wil ik nog alle leerlingen feliciteren die de moed en de wil hadden om te biecht te gaan, het is mooi om te zien dat ze tegen de stroom in durven gaan en zich met God willen verzoenen. Proficiat!

foto

Waarom is de Kerk tegen homo’s

“Waarom is de Kerk tegen homo’s?”

een leerling 5 organisatiehulp BSO

Wel, het zal jullie misschien verbazen, maar dat is Ze niet! God houdt van alle mensen ongeacht hun geaardheid, gevoelens of daden. De liefde van God gaat uit naar alle mensen van Zijn schepping, want in God is geen haat. Het is ook daarom dat de Kerk verplicht is alle mensen in diezelfde liefde op te nemen. Mensen met homoseksuele gevoelens kunnen dus zonder uitzondering katholiek worden en zijn welkom in de Kerk.

De Kerk is dan ook hevig gekant tegen discriminatie of geweld tegenover mensen met homoseksuele gevoelens. In een brief over homoseksualiteit schrijft paus Johannes Paulus II dat het de plicht is van elke katholiek om tegen mogelijke vormen discriminatie of geweld tegenover homoseksuelen te protesteren.

De Kerk maakt wel een onderscheid tussen homoseksuele geaardheid en de praktijk. Ik leg kort het verschil uit. Wanneer een man homoseksueel geaard is, betekent dit dat hij zich aangetrokken voelt tot andere mannen. Daarnaast heb je de homoseksuele praktijk, dit betekent dat je effectief een seksuele relatie aangaat met iemand van hetzelfde geslacht. Dit mag volgens de Kerk niet , omdat het dan gaat over een seksuele handeling die buiten het huwelijk gebeurt. Op dezelfde manier is het ook voor een heterokoppel niet toegestaan om seks te hebben voor het huwelijk. In beide gevallen spreken we dan over een zonde.

Voor de Kerk is het huwelijk een samenlevingsverbond dat voortkomt uit de liefde van één man en één vrouw, waaruit door hun vruchtbaarheid kinderen kunnen voortkomen. In Genesis, het eerste boek van de bijbel lezen we immers dat God de man en de vrouw schept en hen de opdracht geeft zich in liefde voort te planten. Een huwelijk tussen meerdere personen of tussen personen van hetzelfde geslacht, ligt dus niet in de lijn met het Goddelijke plan omtrent het huwelijk en zijn daardoor niet toegestaan.

Natuurlijk is dit een zeer pijnlijke zaak voor mensen die homoseksuele gevoelens hebben. Ze kunnen binnen hun geloof geen relatie aangaan en dat zorgt ongetwijfeld voor een zware emotionele last. Het is zeker niet de bedoeling dat ze dan maar een partner van het andere geslacht zoeken om op deze manier verder te leven. Zo zouden ze niet alleen zichzelf, maar ook hun partner bedriegen en daar wordt niemand gelukkiger van. Toch geloven we in de Kerk dat deze pijn en gemis van liefde een mogelijkheden kunnen zijn om je liefde en dienstbaarheid met God en de brede maatschappij te delen en zo dichter bij God te komen. Het is dan ook van het grootste belang dat de Kerk deze mensen opvangt en samen met hen deze moeilijke weg bewandelt.

442px-Natoire_-_Adam_et_Eve_chassés_du_Paradis_terrestre

“Kan ik voor de kerk trouwen als mijn vriendje niet gedoopt is?”

“Kan ik voor de kerk trouwen als mijn vriendje niet gedoopt is?”
Kelly en Lindsey “den tweeling” 6 verzorging BSO

Ik krijg deze vraag wel vaker van leerlingen, het antwoord is eigenlijk niet zo eenvoudig. Om te beginnen moet je weten dat het huwelijk voor de kerk een sacrament is. Dat betekent ondermeer dat je  bij een kerkelijk huwelijk een bijzondere kracht  (genade) van Christus krijgt, om je bij te staan in het huwelijk. Nu is het echter zo dat je enkel een sacrament kan ontvangen, wanneer je gedoopt bent. Als je zou trouwen met iemand die ongedoopt is, kan hij of zij deze genade dus niet ontvangen. Tijdens de huwelijksviering verklaar trouwens je tegenover God dat je elkaar trouw zal zijn in de liefde, tot de dood je scheidt. Eigenlijk zijn er dus niet twee personen verbonden bij het huwelijk, maar drie, want ook Christus speelt een rol.  Wanneer nu je vriend niet in Christus gelooft gaat het evenwicht binnen dit “trio” verloren.

Ook buiten deze geloofs-argumenten is een huwelijk met iemand van een ander of geen geloof niet aan te raden.  Het brengt immers heel veel praktische problemen met zich mee. In welk geloof zal je de kinderen opvoeden? Zal je man het respecteren als je je kinderen wil dopen, zoals dat verplicht is? Zal je man het respecteren als je naar de kerk gaat op zondag? Zou je man kiezen voor abortus als blijkt dat jullie kindje aan het down-syndroom (mongolisme) zou lijden? Respecteert je man jouw keuzes in verband met vasten, voorbehoedsmiddelen, euthanasie, … Allemaal thema’s waarop katholieken een duidelijk visie hebben. Het zijn dingen die soms van minder belang lijken aan het begin van een relatie, maar tijdens je leven kunnen ze als een berg tussen jouw en je echtgenoot in komen te staan.

De Kerk kent deze problemen en raadt het daarom erg af om te huwen met iemand die niet gedoopt is. In uitzonderlijke gevallen kan de bisschop echter wel de toestemming geven om dit huwelijk aan te gaan. Maar zoals je hierboven al kon lezen zal dit huwelijk enkel gelden als een verbintenis en niet als sacrament.

Wanneer je dus toch zou kiezen voor een kerkelijk huwelijk met iemand die niet gedoopt is,  is het aan te raden dat je eerst heel duidelijk met je partner bespreekt hoe jij en de kerk denken over deze verschillende thema’s. Het zal  zorgen voor meer duidelijkheid en meer slaagkans voor jullie relatie. Uiteindelijk wil de kerk gewoon hetzelfde als jou en je man en dat is dat jullie samen, je hele leven lang gelukkig kan zijn met elkaar.

Tot slot kan je echtgenoot er natuurlijk voor kiezen om katholiek te worden, wanneer hij overtuigd is van de waarheid en kracht van het geloof. In dat geval heb je niet enkel een huwelijk te vieren maar ook een doopsel, eerste communie én een vormsel. Dat wordt zonder twijfel een beestig feestje!

Afbeelding