Wat is dat ronde dingetje boven die engel?

Yasmina, 5 verzorging, BSO

Angel-of-God

Wat is nu dat ronde dingetje rond het hoofd van heilige X of engel Y ? Het is een vraag die regelmatig gesteld wordt. Je ziet deze ronde schijven of ringen inderdaad telkens weer terug bij heiligenbeelden of -schilderijen. “Natuurlijk zijn dit niet zomaar rondjes of ringetjes, maar gaat het over wat we in christelijke traditie een aureool of ook wel nimbus noemen. Misschien heb je er ook al wel over gehoord met de Engelse benaming ‘halo’ (nu weet je meteen waar dat liedje van Beyonce met de gelijknamige titel over gaat).

Het is niet toevallig dat we deze telkens weer zien terugkomen bij heiligen of engelen, want de aureool is net een symbool van de heiligheid of goddelijkheid. Het maakt ons dus duidelijk dat de persoon die in een beeld of op een prent wordt uitgebeeld “heilig” is. Vooral in de Middeleeuwen was dit handig. Heel wat mensen konden in die tijd nog niet lezen, maar door de aanwezigheid van een aureool wist men dan toch dat het over een heilige ging.

De aureool is trouwens niet typisch christelijk, want ook ik andere levensbeschouwingen worden aureolen al dan niet in een andere vorm gebruikt om het goddelijke karakter van personen, wezens of goden te benadrukken. Zo komt het terug bij de Romeinse god Mithras, maar ook in het hindoeïsme en in afbeeldingen van profeten in sommige stromingen van de islam.

GoddevaderIn de christelijke traditie verschijnt de aureool zelfs pas vanaf de 5de eeuw. Oorspronkelijk werd hij enkel bij God en de engelen gebruikt, pas later worden ook apostelen en andere heiligen met een aureool afgebeeld. Meestal gebeurt dit in de vorm van een cirkel die achter of boven het hoofd zichtbaar is, maar ook andere vormen werden in de loop van de geschiedenis gebruikt. Zo zal God de Vader bijvoorbeeld vaak worden afgebeeld met een driehoekige aureool als symbool voor de Heilige Drievuldigheid.

olvHet is dus vooral een toevoeging van de kunstenaar die de heilige afbeeldt die ons iets wil duidelijk maken over de staat van de persoon in kwestie, veel eerder dan dat heiligen in werkelijkheid een aureool zouden hebben zweven boven hun hoofd. Toch is deze lichtkrans misschien niet helemaal uit de lucht gegrepen. Heel wat mensen die Maria zagen verschijnen, spreken immers van een licht dat van haar uit ging. Op de prent hieronder lijkt Maria bijvoorbeeld licht uit te stralen. De manier waarop Maria hier wordt afgebeeld is gebaseerd op een fragment uit de Bijbel dat je terugvindt in de openbaring van Johannes dat hoodstuk 12 vers 1:

 “Er verscheen in de hemel een indrukwekkend teken: een vrouw,
bekleed met de zon
, met de maan onder haar voeten en een krans van twaalf sterren op haar hoofd.”

Ook over andere heiligen lezen in het boek wijsheid hoofdstuk 5,15-16 het volgende :

   ” Maar de rechtvaardigen leven tot in eeuwigheid; de Heer zorgt voor hun loon, de Allerhoogste waakt over hun lot. Daarom ontvangen zij een schitterende kroon en een sierlijke diadeem uit de hand van de Heer…”

Wel gaat het misschien wat ver om uit deze twee citaten te concluderen dat we in werkelijkheid een echte aureool zullen krijgen wanneer we in de hemel komen. De citaten zijn waarschijnlijk vooral symbolisch te interpreteren. De aureolen in de kunst willen vooral benadrukken dat de heiligen een deel van het goddelijke licht reflecteren in de manier waarop ze geleefd hebben. Net zoals elke lamp gemaakt is om licht te geven, is elke mens geschapen om door het Goddelijke Licht bevangen te worden en het door te geven. Onze hoofdbekommernis moet dus niet zijn hoe een heilige er uit ziet, maar hoe we er één moeten worden.

Advertenties

Met wie hebben de kinderen van Adam en Eva zich voortgeplant?

Met wie hebben de kinderen van Adam en Eva zich voortgeplant?

Kelly en Natacha, 5 Organisatiehulp, bso

Hoe zat dat nu eigenlijk? Adam en Eva waren de eerste mensen, die door God werden geschapen. Ze kregen na Kain en Abel nog heel wat kinderen, maar hoe ging het dan verder? Schiep God nog wat mensen zodat ook zij zich konden voorplanten of deden ze dat met elkaar? Als dat het geval is, spreken we over incest, wat toch eigenlijk niet mag.

Hoewel het scheppingsverhaal dat we in de Bijbel kunnen lezen door ons als katholieken niet letterlijk moet genomen worden, geloven we toch wel dat de hele mensheid afstamt van Adam en Eva. Dat betekent dus ook dat hun eerste kinderen binnen het gezin op zoek moesten naar een partner om zich voort te planten en dus technisch gezien incest pleegden.

De Kerk is tegenwoordig echter heel strikt in zijn wetgeving en incest is duidelijk verboden. Niet alleen broer en zus, maar ook andere dichte familieleden, mogen volgens het kerkelijk recht niet met elkaar trouwen en dus ook geen gemeenschap hebben.
Toch gingen de kinderen van Adam en Eva niet in de fout. Het verbod op incest kwam pas vele jaren na de tijd van Adam en Eva. Het werd door God zelf opgelegd toen er al lang genoeg mensen waren om buiten de dichte familie een partner te zoeken. Hij gaf Mozes toen de volgende leefregel:

“De schaamte van uw zuster, een dochter van uw vader of van uw moeder, in uw familie of daarbuiten geboren, mag u niet ontbloten.”
(Lev 18:9)

Hiermee wordt dus in Bijbelse bewoordingen verklaard dat seksualiteit binnen dezelfde familie uitgesloten is. Daarmee neemt God de mensheid op zich in bescherming, want verscheidenheid in genen sterkt de mensheid tegen gevaren zoals ziekten en het verkleint de kans dat genetische afwijkingen zich manifesteren en zo negatieve lichamelijke of geestelijke gevolgen kunnen hebben voor kinderen. Kinderen van verwante ouders hebben immers meer kans om misvormd of bijvoorbeeld met leerproblemen geboren te worden, omdat ze uit te gelijkaardige genen voortkomen. (Hoe dit biologisch in elkaar zit lees je hier)

Of er nu ook bij de kinderen van Adam en Eva baby’s met een afwijking werden geboren is niet zeker. Ze worden alleszins niet vermeld in de Bijbel. Misschien was de kwaliteit van de genen ook iets beter aan het begin van de mensheid en doken afwijkende genen pas later in onze ontwikkeling op, maar ook dat is dus niet zeker.

Samengevat moesten de kinderen van Adam en Eva dus inderdaad binnen het gezin op zoek naar een partner om zich voort te planten. Toch zondigden ze hiermee niet, want incest werd pas een hele tijd later verboden en dat is het nu nog steeds.

Afbeelding

Waarom houden ze geen popconcerten in de kerk ?

Waarom houden ze geen popconcerten in de kerk? Dan zouden er toch meer jongeren komen?

 David, 7 thuis- en bejaardenzorg, BSO

 De kerken in ons land zijn ’s zondags vooral gevuld met mensen boven de vijftig jaar oud. Jongeren zie je niet of heel weinig. David vroeg zich daarom af of popmuziek de jeugd niet opnieuw naar de kerk zou brengen. Misschien geen slecht idee op het eerste gezicht, maar klopt dat wel?

Om dat te kunnen weten, moet je natuurlijk eerst iets weten over muziek in de kerk. Jullie weten waarschijnlijk allemaal wel dat er wel degelijk muziek gebruikt wordt in de kerk. Deze muziek is er echter niet om de mis voor ons “plezant” te maken, de priester tijd te geven om uit te blazen of om een beetje afwisseling te hebben tijdens de viering. Het heeft vooral als doel om ons te helpen het bidden mooier en inniger te maken. De Heilige Augustinus zei al dat wie zingt, twee keer bidt. Muziek kan er ook voor zorgen dat we dieper geraakt worden door wat er in de mis gebeurt. Dat is eigenlijk een beetje hetzelfde als muziek in films of games. Door de achtergrondmuziek worden de spannende momenten nog spannender en worden de emotionele momenten extra emotioneel. Dit wil ook zeggen dat de muziek die je gebruikt moet passen bij de emotie die je wil versterken. Wanneer je in het computerspel “Medal of Honor” als soldaat deelneemt aan de landing in Normandië, speelt op de achtergrond niet de muziek van “Tetris” , wat de sfeer zou verpesten. We kunnen ons dus afvragen of popmuziek in de kerk, wel de juiste gevoelens bij ons zou oproepen en ons zou helpen bij het bidden. Daarbij komt ook nog eens dat de teksten van vele popliedjes meestal niet tot God gericht zijn, maar eerder tot “wereldse dingen” zoals geld, populariteit of onkuisheid. Verder zijn er wel mooie liedjes over liefde, maar die gaan dan eerder over de liefde voor een partner en niet over de liefde voor God of de medemens in het algemeen. Ook op het vlak van teksten worden we dus niet meteen dichter bij God gebracht.Wanneer teksten wel gepast zijn,zoals bijvoorbeeld het geval kan zijn bij gospel, mogen deze liedjes gebruikt worden, zolang de muziek gepast is en de aandacht niet wegnemen van God of ons gebed.

Op zich is het zeker niet verboden om moderne muziek te gebruiken in de kerk of tijdens de viering, maar muziek moet er in de eerste plaats zijn om ons tijdens de viering dichter bij God te brengen door de gevoelens die het bij ons oproept. Muziek mogen we dus in de eerste plaats niet gebruiken als doel op zich, om meer mensen naar de kerk te lokken of om ons even te ontspannen tijdens de misviering.
Je zou je dan de vraag kunnen stellen of we na de misviering de kerk niet zouden kunnen gebruiken als concertzaal om popmuziek te spelen en zo jongeren dichter bij de kerk te brengen, maar ook dat is niet de bedoeling. De kerk is een huis van God, waarin God zelf aanwezig is in het tabernakel. Wie er binnengaat zou dat moeten doen omdat hij zich naar God wil richten en niet om zich te richten tot een zanger of ander idool. Het zou ook andere negatieve gevolgen hebben: stel je maar eens voor hoe de kerkvloer er na zo’n concert zou uitzien (vertrapte plastieken bierbekers inbegrepen). Het is verder dan ook maar de vraag of dit initiatief de jongeren ook na het concert naar de kerk zou brengen.

David is in ieder geval niet de eerste met het idee, want er zijn al heel wat mensen geweest die op dit vlak experimenten hebben gedaan, vooral dan in de late jaren ’60 en in de jaren ’70. Er werden dan wel eens pop-missen gehouden om de jongeren aan te sporen om naar de kerk te komen. Toch lijkt het erop dat deze experimenten vooral een negatief gevolg hadden en dat ze de jongeren eerder hebben weggejaagd dan naar de kerk hebben gebracht. Jongeren die echt op zoek waren naar God bleven weg omdat ze zich stoorden aan de muziek die hen niet dichter bij God bracht. En jongeren die op zoek waren naar popmuziek bleven weg omdat de ‘kerkelijke’ popmuziek teleurstellend was van kwaliteit in vergelijking van wat ze buiten de kerk vonden.

Jongeren naar de kerk lokken met ‘popmuziek’ tijdens vieringen lijkt me dus geen goed idee. Veel beter zou het zijn dat we als Kerk aanwezig zouden zijn op festivals en andere evenementen voor jongeren. Op heel wat festivals vind je infostands van bijvoorbeeld uitzendkantoren als Randstad, dranklabels als Jack Daniels en gsm-operatoren als Proximus. Ook andere initiatieven (zoals  bvb. Sensoa die met hun “condoommobiel”) willen jongeren voorlichten op de festivals. Ik weet dat dit niet het meest wenselijke initiatief is vanuit katholiek oogpunt, maar net daarom zou het goed zijn dat we als katholieke Kerk hier een tegengewicht aan geven. Met een infostand of infobus waarin jongeren terecht kunnen met vragen of zelfs voor de biecht zouden we als Kerk echt aanwezig kunnen zijn bij de jongeren. Op deze manier in de voetsporen treden van de apostelen zou vele kansen kunnen bieden, meer dan het afspelen van Chris Brown of Rihanna tijdens een eucharistieviering.

 Afbeelding

Hoezo u speelt computerspelletjes? U geeft toch godsdienst?

Hoezo u speelt computerspelletjes? U geeft toch godsdienst?
een leerling, 5 verzorging, BSO

Terwijl vele leerlingen het wel ‘cool’ of grappig vinden dat ik zo nu en dan computerspellen speel, zijn er toch ook wel leerlingen die me vragen of dat wel kan om als leerkracht katholieke godsdienst, of gewoonweg als katholiek, computerspellen te spelen? Dat is een goede vraag natuurlijk. In principe zou het spelen van computerspelletjes geen probleem mogen zijn, maar tegelijkertijd wil dit ook niet zeggen dat zomaar alles kan of mag.

Al eeuwen lang vragen katholieken zich af of we ons wel met spelletjes mogen bezighouden en of ze ons niet teveel van God afleiden. Een heel belangrijke geleerde en kerkvader Sint Thomas van Aquino leert dat spelletjes door het plezier dat eruit voort komt, onze ziel tot rust brengen en tot ontspanning laat komen. Om die reden kunnen spelletjes dus zeker goed zijn, want rust is nodig voor de ziel. Sint Thomas voegde er nog wel aan toe dat we natuurlijk met mate moeten spelen. (Zoals je misschien wel wist is matigheid dan ook 1 van de 4 kardinale deugden in ons geloof). Wanneer we onze tijd alleen maar zouden vullen met spelen en we geen tijd meer over hebben voor ons gezin, werk of voor God, is dat vanzelfsprekend niet goed en geldt het als luiheid, één van de 7 hoofdzonden.

Natuurlijk had St. Thomas van Aquino het over gewone spellen en niet over computerspelletjes of ‘games’, maar dat maakt eigenlijk geen verschil op het vlak van het plezier en de ontspanning die eruit voortkomen. Wat wel redelijk nieuw is aan games in tegenstelling tot gewone spellen is het verhalend aspect. Of het nu gaat over de loodgieter die en prinses redt in Mario Bros, een marinier die de demonen uit de hel moet verslaan in DOOM of Masterchief die aliens bevecht in Halo , de conclusie blijft dat alle grote games niet alleen ontspanning bieden, maar ook een verhaal. De laatste jaren is de verhaallijn in games dan ook een steeds grotere rol gaan spelen en dat heeft er ongetwijfeld toe bijgedragen dat de omzet van games die van boeken en films al heeft ingehaald. Games zouden dan wel eens de grootste verhalenvertellers van onze tijd kunnen zijn.

Doom_cover_art

Verhalen op zich zijn natuurlijk niet nieuw, ze worden al eeuwen gebruikt om gebeurtenissen door te vertellen en om waarden en normen door te geven. Ze leren ons over vriendschap, moed , zelfopoffering en andere waarden die we als mensen belangrijk vinden. Ook games geven dus op hun beurt waarden door als hedendaagse verhalen. Terwijl het sprookje ‘sneeuwwitje’ ons leert over de negatieve aspecten van jaloezie en ijdelheid, leert het spel Halo 2 ons wat de gevaren zijn van het volgen van valse profeten. Bijzonder is dat de speler van games ook zelf de loop van dit verhaal  kan mee bepalen. Wie een spel speelt moet soms kiezen tussen goed en kwaad, hij bepaalt of zijn karakter in het spel het juiste pad kiest, of afdwaalt op het verkeerde. Er moeten soms dus echt morele beslissingen genomen worden. Ik herinner me bijvoorbeeld een moment uit het spel Far cry 2 waar ik moest kiezen tussen, je vrienden helpen die worden aangevallen, of een priester bijstaan die vluchtelingen wil laten ontsnappen langs een geheime doorgang achter de biechtstoel. Het spel zette me toen in een situatie waarin ik waarschijnlijk anders nooit zou staan en het daagde mij daarmee uit om verder na te denken over morele keuzes en hun gevolgen. Verder in het spel werd je als speler dan ook geconfronteerd met de gevolgen van je keuze die bepalend waren voor het verloop van het verhaal. Games kunnen dus ook voor ons geloofsleven een verrijking zijn, ook al komt er soms geweld in voor.

762920_orig

Dit geweld kan er natuurlijk wel voor zorgen dat deze games minder of niet geschikt zijn voor kinderen van jonge leeftijd, maar dat is niet anders voor films of verhalen. Zelfs in de Bijbel staan er verhalen die ik nu nog niet aan mijn kinderen zou vertellen en het is dus raadzaam om ook altijd waakzaam te zijn. Je kan ook altijd gewelddadige fragmenten uit games aangrijpen om met je kinderen over de aard van geweld en onze visie als gelovigen hierover te praten.

Ook ongeacht onze leeftijd moeten we opletten met welke games we spelen. In 2007 waarschuwde paus Benedictus XVI nog voor games en programma’s die geweld verheerlijken of seksualiteit oppervlakkig weergeven. Zo was er in het verleden bijvoorbeeld het spel Manhunt waarin het de bedoeling was om mensen op verschillende gruwelijke wijzen om te brengen. Dit soort van spellen zijn natuurlijk niet gepast en zou je zelfs zondig kunnen noemen. Ik kan me ook voorstellen dat als er ooit een computerspel van ’50 tinten grijs’ verschijnt, dit in dezelfde categorie zou vallen. Het mag niet de bedoeling zijn dat games gaan leiden tot gewelddadige of negatieve gedachten en handelingen in het dagelijkse leven, want dan is er wel gevaar voor ons geloofsleven. Gelukkig vallen de meeste games niet onder deze categorie en is er een heel ruime keuze  aan goede games.

Manhunt

Samengevat kunnen we dus zeggen dat ‘gamen’ geen enkel probleem hoeft te zijn als katholiek, zolang we ons niet verliezen in spellen die geweld verheerlijken of seksueel verwerpelijke thema’s aanbieden. Goede games geven ons de mogelijkheid om te ontspannen en geven ons als moderne interactieve verhalen de kans om verder na te denken over goed en kwaad in een omgeving waarin we fouten kunnen maken en hieruit kunnen leren.

‘Game on’ dus!

Waarom dopen jullie baby’s ze kiezen er toch niet zelf voor?

Waarom dopen jullie baby’s ze kiezen er toch niet zelf voor?
Esperanza  5 organisatiehulp BSO

Een goeie vraag, die vooral komt van protestantse leerlingen. Ergens zit er wel een waarheid in deze vraag natuurlijk, wanneer we onze kinderen dopen, hebben ze ons daarvoor vanzelfsprekend geen toestemming gegeven. Waarom doen we dit dan eigenlijk? Is dat wel eerlijk tegenover onze kinderen? Ik probeer het uit te leggen.

Wanneer we als ouder iets voor onze kinderen doen, gebeurt dit altijd omdat we van hen houden en omdat we ervan overtuigd zijn dat wat we doen,  goed voor hen is. We geven hen bijvoorbeeld veel liefde, warme kledij,  groenten en vlees, inentingen en alles waarvan wij denken dat ze het nodig hebben om gelukkig te zijn . We doen dat allemaal omdat we denken dat dit goed voor hen is. Nu kan het best zijn dat ze vegetarisch worden, dat ze een andere smaak van kledij krijgen of dat ze inentingen overbodig vinden wanneer ze volwassen zijn.  Dat neemt echter niet weg dat we onze kinderen deze dingen toch willen meegegeven.

Net hetzelfde is het met de kinderdoop. Als katholieken geloven we dat God goed voor ons is en dat Hij ons gelukkig maakt. We geloven dat we door het doopsel helemaal worden opgenomen in de liefde van God en dat het doopsel ons bevrijdt van de macht van de zonde waardoor de weg naar de hemel vrij komt.  Deze liefde en vrijheid willen we dan ook zo snel mogelijk met onze kinderen delen, want we willen dat ook zij gelukkig zijn. Het is dus logischerwijs een plicht voor elke katholieke ouder om zijn kind door het doopsel van dit geluk te laten genieten en hen op te voeden in het geloof. Het is dan ook niet voor niets dat partners tijdens de huwelijksceremonie in de kerk, elkaar niet alleen trouw beloven, maar ook beloven tegenover elkaar en Christus dat ze een gezin zullen stichten en de kinderen katholiek zullen opvoeden.

Het is natuurlijk aan de kinderen zelf om ook later uit eigen naam opnieuw voor God te kiezen. Dat gebeurt ondermeer tijdens het sacrament van het vormsel, maar ook door de keuzes die ze elke dag van hun leven zullen moeten maken. De kinderdoop heeft dus niets met dwang, maar alles met Liefde en vrijheid te maken.

Wat is het vagevuur?

Wat is het vagevuur?
Verschillende leerlingen, Verzorging en organisatiehulp, BSO

Als we sterven geloven we als katholieken dat we naar de hemel, de hel of het vagevuur zullen gaan. De hemel en de hel die kent iedereen wel, maar wat is het vagevuur eigenlijk? Kort gezegd is het een soort tussenniveau. Een plaats waar je naartoe gaat als je niet geheel slecht bent, maar ook niet helemaal perfect. Ik probeer het even uit te leggen.

Wie naar de hel gaat, is gestorven in doodzonde, dat betekent dat hij de liefde van God door ernstige zonden heeft afgewezen. Als je sterft in vriendschap met God of met een ander woord, “in genade” ga je naar de hemel. Althans uiteindelijk. In de meeste gevallen zullen we eerst voor een bepaalde tijd in het vagevuur verblijven. Niemand is zonder zonde natuurlijk en hoewel deze zonden wel vergeven kunnen worden door de biecht, blijven er toch nog wel littekens over. Elke zonde beschadigd onze vriendschap met God. Gelukkig kan iets wat beschadigd is, ook hersteld worden. De biecht is de eerste stap in de vergeving, maar de wonden die onze relatie met God heeft opgelopen, moeten wel nog hersteld worden.

Dat herstellen kan nog tijdens ons leven gebeuren, door boete te doen. Dat kan door bidden, het maken van een pelgrimstocht, door het doen van goede daden en zo verder. Het kan ook door wat we te lijden hebben op aarde op te dragen aan God.
Soms lukt het echter niet om de wonden van onze relatie met God helemaal te herstellen tijdens ons leven en dan gaat dit genezingsproces verder na onze dood, in het vagevuur. Natuurlijk is dit geen plaats of toestand waaraan we veel plezier aan zullen beleven, zoals dat in de hemel wel is. Herstel doet pijn, dat weet iedereen die ooit al heeft moeten revalideren. Toch is de pijn niet te vergelijken met die van de hel. Wie in het vagevuur is, weet dat hij uiteindelijk opnieuw in de hemel zal komen. Er is dus nog hoop voor hen.

De mensen in het vagevuur staan er trouwens niet alleen voor. Want door onze gebeden en die van de heiligen kunnen we hun herstel versnellen. Om dezelfde reden worden er ook missen opgedragen aan de overledenen. Het bespoedigd hun herstel en het helpt de overledenen om snel bij God in de hemel te komen.

Het vagevuur is dus de plaats waar we ons voorbereiden op de hemel, door van onze zonden en hun slechte gevolgen te herstellen. Het is geen leuke plaats, maar gelukkig wel een ‘tijdelijk’ gegeven. Uiteindelijk wacht er na deze ‘tussenstop’ het oneindige geluk om voor altijd, gezuiverd bij God te zijn.

20130415-170511.jpg

Zullen we elkaar herkennen in de hemel?

Zullen we elkaar herkennen in de hemel?
Chaima A. 5 organisatiehulp

Wanneer we in de hemel zijn, zullen we elkaar dan nog kennen? Zullen we onze vrienden en familieleden kunnen zien en herkennen? Het is een zeer goede vraag, maar een moeilijke om te beantwoorden. Om te beginnen is het leven na de dood nog voor een groot deel een mysterie. Het is ook zeer moeilijk om het leven in de hemel te beschrijven met onze woorden en ons taalgebruik, die gericht zijn op het leven op aarde. In onze taal beschrijven we de hemel vaak als een plaats, maar misschien is het beter hem te beschrijven als een toestand of zelfs nog iets anders. Hoe het ook zij, de hemel zal ons zeker verenigen met God, die aanwezig zal zijn en die we zullen zien of voelen op een manier die ons volmaakt gelukkig zal maken.

We zullen er ook zeker niet alleen zijn. We delen de liefde van God met andere mensen, waaronder mogelijk ook vele familieleden en vrienden van ons. De Bijbel zegt niet veel over hoe onze relatie met hen zal zijn. Wel kunnen we bijvoorbeeld in het evangelie volgens Marcus hoofdstuk 12, vers 25 lezen dat we niet meer getrouwd zullen zijn en ook niet zullen hertrouwen in de hemel. Het lijkt er dus op dat onze relaties zullen veranderen in de hemel.

Ook familiebanden zullen anders zijn. We zullen als gelijkwaardigen God aanbidden en dus niet meer volgens de familiebanden die we voordien hadden. We zullen allemaal eenvoudigweg kinderen van God zijn en dus met iedereen één grote nieuwe familie vormen. Natuurlijk blijven we onze geliefden wel herkennen. De liefde en de dankbaarheid die we tegenover elkaar hadden op aarde verdwijnt niet in de hemel. Net zoals we ook nog liefde zullen hebben voor onze geliefden die nog op aarde leven en andersom. Vanuit de hemel zullen we zelfs in staat zijn onze geliefden op aarde te blijven helpen door onze gebeden.

Onthoud dus vooral dat we voorzichtig moeten zijn als we de taal van de wereld willen gebruiken om de hemel te beschrijven. Familiebanden zijn op zich biologische banden en biologie is iets wat bij het leven op aarde hoort. De liefde die uit deze biologische banden voortkomt gaat echter verder dan de aarde en is in alle opzichten hemels. Het zal dus ook in de hemel blijven bestaan. Vanuit deze liefde kunnen we er dus toch wel op rekenen dat we onze familie en geliefden zullen herkennen, ook al zal onze relatie met elkaar helemaal anders zijn wanneer we zo dicht bij God zijn.

Afbeelding

Hoe moet je biechten?

“Hoe moet je biechten?”
Melissa, 6 verzorging BSO

Voor ik deze vraag beantwoord, moet ik eerst vertellen dat de biecht nog steeds bestaat. Er leeft namelijk het grote misverstand dat de biecht al lang is afgeschaft en dus ook niet meer nodig is. Dat wordt zelfs in sommige kerken pijnlijk duidelijk doordat de biechtstoelen niet meer gebruikt worden voor hun oorspronkelijke doel, maar eerder om kapotte stoelen en schoonmaakproducten in onder te brengen. De biecht is nog steeds een belangrijk sacrament, dat ons na een zonde opnieuw met God verzoent. Het is ook nog steeds minstens één keer per jaar verplicht om te biechten. Dit is natuurlijk wel het absolute minimum. Op dat vlak kan je de biecht vergelijken met de onderhoudsbeurten van je wagen. Je auto moet op vaste tijdstippen naar de garage voor een klein of groot onderhoud. Dit is het absolute minimum, maar dat neemt niet weg dat telkens wanneer er iets mis is met onze wagen, we nog eens naar de garage gaan. Wanneer onze relatie met God problemen vertoont, door de zonden die we gepleegd hebben, moeten deze in de biecht worden aangepakt, ook al hebben we dat jaar al eens gebiecht.

biecht meme

Hoe moet je dan biechten? Wel je kan best altijd beginnen met een gewetensonderzoek. Je gaat bij jezelf na waar je een steek hebt laten vallen. Wat heb je verkeerd gedaan en wat kon beter? Vragenlijsten kunnen daarbij een goede hulp zijn. (Een voorbeeld hiervan vind je hier). Natuurlijk moet je echt spijt hebben van je zonden (berouw). Je moet ook het voornemen hebben om het beter te doen in de toekomst en de zonden te laten. Zonder deze voorwaarden heeft je biecht geen echte waarde en is er ook van verzoening met God, geen sprake.

Je eigenlijke biecht moet steeds bij een priester gebeuren. Dat hoeft trouwens niet noodzakelijk je parochiepriester te zijn. Je moet vooral een “biechtvader” zoeken waar jij je goed bij voelt en waarvan je het gevoel hebt dat hij je echt verder helpt in je geloofsleven. De biecht hoeft ook niet persé in de biechtstoel te gebeuren, maar deze geeft wel de nodige privacy wanneer er nog mensen in de kerk aanwezig zijn.

Aan het begin van de biecht zal de priester een kort gebed uitspreken. Daarna is het aan jouw. Je vraagt om de zegen van de priester of om vergiffenis, het is ook altijd goed te zeggen wanneer je laatst gebiecht hebt. Op die manier weet ook de priester in welke tijdspanne je zonden gebeurd zijn. Wanneer je voor het eerst gaat biechten zeg je dus ook dat het je eerste biecht is. Daarna som je al je zonden op (belijden), zonder er opzettelijk weg te laten. Het is heel normaal dat je jezelf schaamt om dit te doen, maar dat is op zich ook een goed teken. Wanneer je je schaamt wil dat immers ook zeggen dat je goed beseft dat je iets fout deed. Ook verzachtende en verzwarende omstandigheden bij een zonde moet je vermelden. Als je bijvoorbeeld iets gestolen hebt is dit een zonde, maar wanneer je iets gestolen hebt van een arme is het eigenlijk nog erger en moet je biechtvader dat ook weten.

Na de biecht zal je biechtvader je zonden allicht vergeven en je een boete opleggen om je zonden terug goed te maken. Hij kan je vragen om gebeden op te zeggen, maar ook om te vasten of een goede daad te stellen. De bedoeling is dat je deze boete zo snel mogelijk uitvoert. Ten slotte sluit je na de biecht af met een akte van berouw. In dit gebed zeg je nog eens tegen God dat je spijt hebt van de zonden en dat je bereid bent je leven te beteren. Hieronder staat de Vlaamse versie:

Mijn Heer en mijn God, het is mij leed dat ik tegen uw opperste majesteit misdaan heb. Ik verfoei al mijn zonden, niet alleen omdat ik uw straffen heb verdiend, maar vooral omdat ze U mishagen, die oneindig volmaakt en alle liefde waardig zijt. Ik maak het vast voornemen, mijn leven te beteren en de gelegenheden tot zonde te vluchten. In dit berouw wil ik leven en sterven.

Tot slot wil ik nog alle leerlingen feliciteren die de moed en de wil hadden om te biecht te gaan, het is mooi om te zien dat ze tegen de stroom in durven gaan en zich met God willen verzoenen. Proficiat!

foto

Waarom is de Kerk tegen homo’s

“Waarom is de Kerk tegen homo’s?”

een leerling 5 organisatiehulp BSO

Wel, het zal jullie misschien verbazen, maar dat is Ze niet! God houdt van alle mensen ongeacht hun geaardheid, gevoelens of daden. De liefde van God gaat uit naar alle mensen van Zijn schepping, want in God is geen haat. Het is ook daarom dat de Kerk verplicht is alle mensen in diezelfde liefde op te nemen. Mensen met homoseksuele gevoelens kunnen dus zonder uitzondering katholiek worden en zijn welkom in de Kerk.

De Kerk is dan ook hevig gekant tegen discriminatie of geweld tegenover mensen met homoseksuele gevoelens. In een brief over homoseksualiteit schrijft paus Johannes Paulus II dat het de plicht is van elke katholiek om tegen mogelijke vormen discriminatie of geweld tegenover homoseksuelen te protesteren.

De Kerk maakt wel een onderscheid tussen homoseksuele geaardheid en de praktijk. Ik leg kort het verschil uit. Wanneer een man homoseksueel geaard is, betekent dit dat hij zich aangetrokken voelt tot andere mannen. Daarnaast heb je de homoseksuele praktijk, dit betekent dat je effectief een seksuele relatie aangaat met iemand van hetzelfde geslacht. Dit mag volgens de Kerk niet , omdat het dan gaat over een seksuele handeling die buiten het huwelijk gebeurt. Op dezelfde manier is het ook voor een heterokoppel niet toegestaan om seks te hebben voor het huwelijk. In beide gevallen spreken we dan over een zonde.

Voor de Kerk is het huwelijk een samenlevingsverbond dat voortkomt uit de liefde van één man en één vrouw, waaruit door hun vruchtbaarheid kinderen kunnen voortkomen. In Genesis, het eerste boek van de bijbel lezen we immers dat God de man en de vrouw schept en hen de opdracht geeft zich in liefde voort te planten. Een huwelijk tussen meerdere personen of tussen personen van hetzelfde geslacht, ligt dus niet in de lijn met het Goddelijke plan omtrent het huwelijk en zijn daardoor niet toegestaan.

Natuurlijk is dit een zeer pijnlijke zaak voor mensen die homoseksuele gevoelens hebben. Ze kunnen binnen hun geloof geen relatie aangaan en dat zorgt ongetwijfeld voor een zware emotionele last. Het is zeker niet de bedoeling dat ze dan maar een partner van het andere geslacht zoeken om op deze manier verder te leven. Zo zouden ze niet alleen zichzelf, maar ook hun partner bedriegen en daar wordt niemand gelukkiger van. Toch geloven we in de Kerk dat deze pijn en gemis van liefde een mogelijkheden kunnen zijn om je liefde en dienstbaarheid met God en de brede maatschappij te delen en zo dichter bij God te komen. Het is dan ook van het grootste belang dat de Kerk deze mensen opvangt en samen met hen deze moeilijke weg bewandelt.

442px-Natoire_-_Adam_et_Eve_chassés_du_Paradis_terrestre