Waarom mogen gescheiden (en hertrouwde) mensen geen hostie?

Vraag van verschillende leerlingen, collega’s, kennissen,…
communion_3
De vraag is vandaag brandend actueel en ik hoor ze dan ook regelmatig de laatste dagen, niet enkel van leerlingen, maar ook van collega’s en mensen uit mijn omgeving. Wat is nu juist het probleem? Waar wringt het schoentje? Ik probeer het opnieuw zo kort en duidelijk mogelijk uit te leggen. Allereerst moet je eerst 3 essentiële standpunten van de Kerkleer kennen:

  • Overspel is een doodzonde: Nogal logisch voor de meeste mensen, en tot hier is iedereen het meestal ook eens met de Kerk. Je echtgenoot(e) bedriegen kan niet. Al van bij de tien geboden wordt erop gehamerd dat het een ernstige overtreding is van God’s wet, maar ook op andere plaatsen in de Bijbel, zoals bij het verhaal van de boetvaardige zondares (Joh 8, 1-11), wordt er stelling genomen tegen overspel.
  • Het huwelijk is onontbindbaar: Katholieken mogen dus niet scheiden. Het kerkelijke huwelijk wordt pas ontboden bij het overlijden van een van de partners. Daarvoor baseert de Kerk zich opnieuw op de bijbel, waarin staat dat wat God verbindt, de mens niet kan scheiden (Mt 19,6). Wie toch een wettelijke scheiding aanvraagt, zal dus kerkelijk nog steeds getrouwd zijn. Dit brengt met zich mee dat wanneer een van de partners uit een kerkelijk huwelijk een nieuwe partner heeft, hij dus zijn eerste partner bedriegt. Ook dit kunnen we heel duidelijk terug vinden in de bijbel (Mt 5, 32).
  • Enkel wie in staat van genade is, kan te communie gaan: Dat wil zeggen dat enkel wie vrij is van doodzonde een hostie mag ontvangen tijdens de mis. Wie een doodzonde heeft begaan, door overspel te plegen, mag de hostie dus niet ontvangen. Dezelfde regel geldt overigens ook voor anderen. Wie nooit naar de mis gaat, steelt of geweld heeft gepleegd is in staat van zonde en daardoor uitgesloten van de communie. Ook deze regel vindt zijn oorsprong in de Bijbel (1Kor 11,27). Voor katholieken is de hostie dan ook meer dan zomaar een stukje brood, het is écht het Lichaam van Christus. Gelukkig hoeft de staat van zonde niet definitief te zijn en is er verlossing mogelijk door het sacrament van de biecht. Wie zijn zonden oprecht opbiecht kan opnieuw tot de staat van genade komen en weer de hostie ontvangen. Dit veronderstelt dan natuurlijk wel dat men de zonde achter zich heeft gelaten.

Wanneer we deze drie elementen optellen komen we dus bij ons antwoord. Een relatie met een nieuwe partner wordt aanzien als overspel waardoor de partners in staat van doodzonde verkeren. Hierdoor kunnen ze niet te communie. Pas als ze hun nieuwe partner verlaten hebben en biechten kunnen ze ook weer het sacrament van de eucharistie (maw. de hostie) ontvangen. Natuurlijk zijn er enkele nuances aan te brengen zo kan wie gescheiden leeft, maar zonder nieuwe partner door het leven gaat in principe wel nog te communie gaan. Verder zijn er ook koppels waarbij het eerste kerkelijke huwelijk ongeldig is verklaard. Dit eerste huwelijk heeft dan in feite nooit bestaan en wanneer deze mensen dan een “nieuwe partner” huwen, kunnen zij vanzelfsprekend ook te communie gaan.

Alles samen klinken deze regels van de Kerk misschien een beetje hard, maar ze vinden allemaal hun oorsprong terug in de Bijbel. Daarnaast zijn ze er ook om de heiligheid van het huwelijk en van Christus zelf (in de Eucharistie) te beschermen. Wanneer de Kerk zou beslissen om tegen een van de bovenstaande regels in te gaan bestaat het gevaar dat ze afbreuk doet aan hetzij het huwelijk, de bijbel of aan Christus zelf.
Dat neemt natuurlijk niet weg dat de Kerk oog moet hebben voor gescheiden en hertrouwde mensen, die zich in deze moeilijke situatie bevinden. Het is de taak van de Kerk om, net zoals Christus, deze mensen tegemoet te gaan en te helpen bij hun moeilijke toch om zich opnieuw te verzoenen met Christus.

Advertenties

Hoe moet je biechten?

“Hoe moet je biechten?”
Melissa, 6 verzorging BSO

Voor ik deze vraag beantwoord, moet ik eerst vertellen dat de biecht nog steeds bestaat. Er leeft namelijk het grote misverstand dat de biecht al lang is afgeschaft en dus ook niet meer nodig is. Dat wordt zelfs in sommige kerken pijnlijk duidelijk doordat de biechtstoelen niet meer gebruikt worden voor hun oorspronkelijke doel, maar eerder om kapotte stoelen en schoonmaakproducten in onder te brengen. De biecht is nog steeds een belangrijk sacrament, dat ons na een zonde opnieuw met God verzoent. Het is ook nog steeds minstens één keer per jaar verplicht om te biechten. Dit is natuurlijk wel het absolute minimum. Op dat vlak kan je de biecht vergelijken met de onderhoudsbeurten van je wagen. Je auto moet op vaste tijdstippen naar de garage voor een klein of groot onderhoud. Dit is het absolute minimum, maar dat neemt niet weg dat telkens wanneer er iets mis is met onze wagen, we nog eens naar de garage gaan. Wanneer onze relatie met God problemen vertoont, door de zonden die we gepleegd hebben, moeten deze in de biecht worden aangepakt, ook al hebben we dat jaar al eens gebiecht.

biecht meme

Hoe moet je dan biechten? Wel je kan best altijd beginnen met een gewetensonderzoek. Je gaat bij jezelf na waar je een steek hebt laten vallen. Wat heb je verkeerd gedaan en wat kon beter? Vragenlijsten kunnen daarbij een goede hulp zijn. (Een voorbeeld hiervan vind je hier). Natuurlijk moet je echt spijt hebben van je zonden (berouw). Je moet ook het voornemen hebben om het beter te doen in de toekomst en de zonden te laten. Zonder deze voorwaarden heeft je biecht geen echte waarde en is er ook van verzoening met God, geen sprake.

Je eigenlijke biecht moet steeds bij een priester gebeuren. Dat hoeft trouwens niet noodzakelijk je parochiepriester te zijn. Je moet vooral een “biechtvader” zoeken waar jij je goed bij voelt en waarvan je het gevoel hebt dat hij je echt verder helpt in je geloofsleven. De biecht hoeft ook niet persé in de biechtstoel te gebeuren, maar deze geeft wel de nodige privacy wanneer er nog mensen in de kerk aanwezig zijn.

Aan het begin van de biecht zal de priester een kort gebed uitspreken. Daarna is het aan jouw. Je vraagt om de zegen van de priester of om vergiffenis, het is ook altijd goed te zeggen wanneer je laatst gebiecht hebt. Op die manier weet ook de priester in welke tijdspanne je zonden gebeurd zijn. Wanneer je voor het eerst gaat biechten zeg je dus ook dat het je eerste biecht is. Daarna som je al je zonden op (belijden), zonder er opzettelijk weg te laten. Het is heel normaal dat je jezelf schaamt om dit te doen, maar dat is op zich ook een goed teken. Wanneer je je schaamt wil dat immers ook zeggen dat je goed beseft dat je iets fout deed. Ook verzachtende en verzwarende omstandigheden bij een zonde moet je vermelden. Als je bijvoorbeeld iets gestolen hebt is dit een zonde, maar wanneer je iets gestolen hebt van een arme is het eigenlijk nog erger en moet je biechtvader dat ook weten.

Na de biecht zal je biechtvader je zonden allicht vergeven en je een boete opleggen om je zonden terug goed te maken. Hij kan je vragen om gebeden op te zeggen, maar ook om te vasten of een goede daad te stellen. De bedoeling is dat je deze boete zo snel mogelijk uitvoert. Ten slotte sluit je na de biecht af met een akte van berouw. In dit gebed zeg je nog eens tegen God dat je spijt hebt van de zonden en dat je bereid bent je leven te beteren. Hieronder staat de Vlaamse versie:

Mijn Heer en mijn God, het is mij leed dat ik tegen uw opperste majesteit misdaan heb. Ik verfoei al mijn zonden, niet alleen omdat ik uw straffen heb verdiend, maar vooral omdat ze U mishagen, die oneindig volmaakt en alle liefde waardig zijt. Ik maak het vast voornemen, mijn leven te beteren en de gelegenheden tot zonde te vluchten. In dit berouw wil ik leven en sterven.

Tot slot wil ik nog alle leerlingen feliciteren die de moed en de wil hadden om te biecht te gaan, het is mooi om te zien dat ze tegen de stroom in durven gaan en zich met God willen verzoenen. Proficiat!

foto