Waarom hangen jullie overal kruisen, het is toch zo iets verschrikkelijks!

7c758f01c989874a5f32185fadd1cb76

Deze vraag is me vaak gesteld, door moslimleerlingen, vrienden en collega’s. Heel wat mensen zien de gekruisigde christus en zien vooral het marteltuig en daar hebben ze ook gelijk in. Het kruis is een vreselijke manier om iemand om het leven te brengen. De dood aan het kruis is immers, traag, vernederend en erg pijnlijk. U leest het goed, ik schrijf is en niet was, want ook vandaag nog wordt kruisiging toegepast om mensen om het leven te brengen, vooral in het Midden-Oosten waar moslimextremisten deze manier van moorden op Christenen toepassen.

Als wij christenen beweren zoveel van Christus te houden, waarom tonen we Hem dan steeds in wat zijn minst glorierijke moment lijkt te zijn: het moment waarop Hij gekruisigd wordt. Scheppen wij genoegen in zijn dood? Zijn wij ongevoelige verheerlijkers van pijn?

Gelukkig is hier opnieuw niet alles wat het lijkt en zit er oneindig veel meer achter. Het kruis van Christus is geen symbool van dood maar van leven, het is geen symbool van haat, maar van liefde.

We kunnen Christus en het kruis niet van elkaar scheiden. Zijn dood op het kruis was geen toevalligheid. De kruisdood is veel meer dan een spijtig en tragisch einde aan het leven van Jezus, die ons Zijn leer bracht, maar het is juist het doel van Zijn komst. Christus is net gekomen om zichzelf op te offeren voor de vergeving van onze zonden. De zonden van de mens, die hun oorsprong vinden in de erfzonde die gepleegd werd door Adam en Eva. Door hun zonde ontstond er een breuk tussen ons en God, waardoor de poorten van de Hemel gesloten werden. Daardoor kon niemand nog van het eeuwige geluk in de hemel genieten. Om deze breuk tussen mens en God opnieuw te herstellen was een offer nodig, een offer dat alleen God zelf kon brengen en dat Hij uit liefde voor de mens dan ook brengt als Christus.

God geeft om ons en heeft zich ons lot aangetrokken. Hij offert zijn Zoon op uit liefde voor ons, zondaars. Ondanks de ontrouw van de mens aan God, geeft God toch om ons en wil Hij ons redden zodat we met Hem eeuwig van de hemel kunnen genieten. Dat maakt van het kruis een teken van liefde. Zeg nu zelf voor wie zou jij kiezen voor een leven vol lijden en een zo vreselijke dood als die aan het kruis, als dat betekent dat je hem of haar kan redden? We zouden het misschien over hebben voor onze ouders of onze kinderen, maar verder? God doet het voor ons allemaal en voor ieder van ons in het bijzonder en dat is pure liefde.

Toch zal het voor vele mensen onbegrijpelijk zijn dat we in een God geloven die zich voor ons heeft opgeofferd, zo werd het ook voorspeld in de eerste brief van Paulus aan de Christenen van Korinthe:

[23] Maar wij verkondigen een gekruisigde Christus, voor Joden een aanstoot, voor heidenen een dwaasheid, [24] maar voor hen die geroepen zijn, Joden zowel als Grieken, Gods kracht en Gods wijsheid. [25] De dwaasheid van God is namelijk wijzer dan de mensen, en de zwakheid van God is sterker dan de mensen.

Ook Paus Benedictus haalde dit al aan in een toespraak voor de jongeren in 2011

Wij geloven vast dat Jezus Christus zichzelf aan het kruis geofferd heeft om ons zijn liefde te geven. In zijn lijden droeg hij ons lijden, nam onze zonden op zich, verkreeg vergeving voor ons, verzoende ons met God de Vader en opende voor ons de weg naar het eeuwige leven. Zo werden wij verlost van wat ons leven het meest blokkeert: de slavernij van de zonde. We kunnen nu iedereen liefhebben, zelfs onze vijanden, en deze liefde delen met onze armste broeders en zusters en ieder die in moeilijkheden zit.

Beste vrienden, het Kruis schrikt ons vaak af, omdat het een ontkenning van het leven lijkt. In feite is het tegendeel waar! Het is Gods “ja” tegen de mensheid, de opperste uiting van zijn liefde en de bron waaruit het eeuwige leven voortvloeit. Juist uit Jezus’ doorboorde hart op het Kruis stroomt dit goddelijke leven voort, altijd toegankelijk voor wie zijn ogen opheft naar de Gekruisigde. Ik kan jullie alleen maar aansporen om Jezus’ Kruis te omarmen als teken van Gods liefde en de bron van nieuw leven. Buiten Jezus Christus, opgestaan uit de dood, kan er geen redding zijn! Alleen Hij kan de wereld bevrijden van het kwaad en de groei bewerken van het Koninkrijk der gerechtigheid, vrede en liefde waar wij allemaal zo naar verlangen.

Tot slot zei ook zijn opvolger Franciscus over het kruis in zijn eerste preek als Paus:

Wanneer wij zonder het Kruis op weg gaan, wanneer wij zonder het Kruis bouwen en wanneer wij een Christus zonder Kruis belijden, dan zijn we geen volgelingen of leerlingen van Onze Lieve Heer.

Het kruis hangen wij op zodat het voor ons een herinnering zou zijn aan de liefde voor God en het offer dat Christus voor ons bracht. Maar het is ook een symbool van troost voor die momenten waarop we zelf lijden. We lijden nooit alleen en ons lijden is God niet onbekend, want in Christus heeft Hij zelf geleden. Wie anders dan God zou ons dan zo goed kunnen begrijpen als we zelf in lijden verdrinken en denken “Mijn God, Mijn God, waarom hebt gij mij verlaten?”

Advertenties

Bestaat de Duivel echt?

Melissa H., leerling 6 verzorging, BSO

De Duivel, ook wel Lucifer, Satan of nog anders genoemd, speelt geen onbelangrijke rol in het christendom, het is dus wel goed om te weten of hij nu wel of niet echt bestaat.picture-6

In tegenstelling tot wat beweerd wordt, moeten we Satan zeker niet enkel als symbool zien van het kwaad, maar is hij een bestaande entiteit. De Duivel bestaat en wil ons kwaad doen, dat heeft ook Paus Franciscus al meermaals gezegd. In een homilie op 30 oktober 2014 zei hij bijvoorbeeld nog:

” Deze generatie en vele anderen, geloven dat de duivel een mythe is, een figuur, een idee, het idee van het kwaad, maar de Duivel is echt en we moeten hem bestrijden”.

Ook toen hij nog kardinaal was in 2010 zei hij:

“Ik geloof dat de Duivel bestaat en zijn grootste overwinning in deze tijd is dat hij ons heeft doen geloven dat hij niet echt is.”

De paus is natuurlijk niet de enige die Satan als een werkelijkheid beschouwd, ook andere kerkgeleerden uit de gehele geschiedenis en niet te vergeten Christus zelf, spreken over de duivel als een realiteit. Het bestaan van de Duivel is dan ook een onderdeel van de katholieke leer.

Als de Duivel bestaat, waar komt hij dan vandaan en hoe ziet hij eruit? In de tekeningen die we van de duivel zien heeft hij vaak horens en bokkenpoten. Deze manier van afbeelden is afgeleid van Pan, een figuur uit de Griekse Mythologie. Hij was ondermeer de god van het woud en van de dierlijke instincten. In de bossen zou hij heel wat mensen en dieren angst hebben aangejaagd. Het woord pan-iek zou hierop bijvoorbeeld gebaseerd zijn. Dat de Duivel heel wat mensen, net zoals Pan angst inboezemt, zou een verklaring kunnen zijn dat hij met dezelfde kenmerken wordt afgebeeld, maar dat is slechts een van de vele verklaringen. Vaak zien we hem ook met een drietand en ook dit symbool is aan Griekse goden ontleend. Zowel Zeus, Poseidon, maar misschien belangrijker ook Hades, de god van de onderwereld (hel) werden met met dit attribuut afgebeeld. De duivel wordt trouwens ook nog op heel wat andere manieren afgebeeld, de ene al wat angstaanjagender dan de andere. Dat terwijl eigenlijk elke afbeelding van de duivel op voorhand al onjuist is omwille van het simpele feit dat hij geen lichaam en dus ook geen uiterlijk heeft.

In de schoolcatechismus, die vooral bij onze grootouders bekend zal zijn, kon je lezen dat de Duivel oorspronkelijk een engel was, meer bepaald de engel van het licht, “Lucifer” genaamd. Hij heeft dus niet echt een lichaam (ook nu niet), maar is net zoals de andere engelen een geest, zonder lichaam.

duivel

Natuurlijk is hij geen goede engel gebleven, hij kwam in opstand tegen God, samen met één derde van alle engelen. Deze werden demonen, slechte engelen met andere woorden. De reden van hun opstand is minder gekend, maar sommige theologen vermoeden dat de Duivel het niet kon verkroppen dat God de mens zou gaan scheppen en hen lief zou hebben, meer nog, dat Hij ook mens wilde worden in Christus om ons te redden. Dat zou dan met zich meebrengen dat de engelen voor de mens zouden moeten buigen. Omdat de Duivel de mens als minderwaardig beschouwde kon hij dit niet aanvaarden en kwam hij in opstand. Hij werd echter verslagen en uit de hemel verdreven. Of het daadwerkelijk zo is gelopen is een beetje gissen, maar wat wel vaststaat is dat de Duivel de mens haat. Hij is jaloers op de mens en wil ons kwaad doen, ook dat is in de catechismus te lezen.

43. Trachten de duivelen ons kwaad te doen?

Ja, de duivelen trachten ons kwaad te doen, uit haat tegen God en uit nijd tegen de mensen, vooral door ons tot zonde te bekoren; maar zij kunnen ons niet tot zonde brengen zonder onze vrije toestemming.

De duivel wil ons verleiden tot de zonde omdat hij het niet kan verdragen dat we gelukkig worden. Het liefst van al wil hij ons eeuwig zien lijden, afgeschermd van Gods liefde. Hij wil ons met andere woorden dus allemaal in de hel, volledig van Gods liefde afgekeerd. Al vanaf het begin van de schepping (denk aan het verhaal van Adam en Eva met Satan als de slang) wil hij ons door zijn verleidingen van God wegbrengen. Sluw als hij is doet hij dit natuurlijk vooral geleidelijk aan, zodat we er vrijwillig in trappen en ons meer en meer van God verwijderen. Volgens Franciscus werkt de Duivel in drie stappen. Eerst plant hij het kwaad in ons, het idee, een verleiding. Dan voedt hij het, laat het groeien en overgaan op anderen. Tot slot wordt het zo groot en is het kwaad zo verspreid over de samenleving dat we het gaan aanvaarden en rechtvaardigen.

Het moet niet verbazen dat de paus ons zo vaak wil duidelijk maken dat de Duivel wel degelijk bestaat. Als we ons bewust zijn van de Duivel, zullen we van nature ook meer op onze hoede zijn voor zijn verleidingen. We moeten ons altijd afvragen wat goed is en kwaad. God wil dat we allemaal gered worden, dat we de Weg van zijn liefde kennen. We moeten ons dus steeds de vraag stellen, wat is het wat God wil en dat doen we door naar het evangelie te kijken en naar de handelingen van Christus, niet door mee te lopen met wat de maatschappij op dat moment aanvaardbaar vindt.

Wat is dat ronde dingetje boven die engel?

Yasmina, 5 verzorging, BSO

Angel-of-God

Wat is nu dat ronde dingetje rond het hoofd van heilige X of engel Y ? Het is een vraag die regelmatig gesteld wordt. Je ziet deze ronde schijven of ringen inderdaad telkens weer terug bij heiligenbeelden of -schilderijen. “Natuurlijk zijn dit niet zomaar rondjes of ringetjes, maar gaat het over wat we in christelijke traditie een aureool of ook wel nimbus noemen. Misschien heb je er ook al wel over gehoord met de Engelse benaming ‘halo’ (nu weet je meteen waar dat liedje van Beyonce met de gelijknamige titel over gaat).

Het is niet toevallig dat we deze telkens weer zien terugkomen bij heiligen of engelen, want de aureool is net een symbool van de heiligheid of goddelijkheid. Het maakt ons dus duidelijk dat de persoon die in een beeld of op een prent wordt uitgebeeld “heilig” is. Vooral in de Middeleeuwen was dit handig. Heel wat mensen konden in die tijd nog niet lezen, maar door de aanwezigheid van een aureool wist men dan toch dat het over een heilige ging.

De aureool is trouwens niet typisch christelijk, want ook ik andere levensbeschouwingen worden aureolen al dan niet in een andere vorm gebruikt om het goddelijke karakter van personen, wezens of goden te benadrukken. Zo komt het terug bij de Romeinse god Mithras, maar ook in het hindoeïsme en in afbeeldingen van profeten in sommige stromingen van de islam.

GoddevaderIn de christelijke traditie verschijnt de aureool zelfs pas vanaf de 5de eeuw. Oorspronkelijk werd hij enkel bij God en de engelen gebruikt, pas later worden ook apostelen en andere heiligen met een aureool afgebeeld. Meestal gebeurt dit in de vorm van een cirkel die achter of boven het hoofd zichtbaar is, maar ook andere vormen werden in de loop van de geschiedenis gebruikt. Zo zal God de Vader bijvoorbeeld vaak worden afgebeeld met een driehoekige aureool als symbool voor de Heilige Drievuldigheid.

olvHet is dus vooral een toevoeging van de kunstenaar die de heilige afbeeldt die ons iets wil duidelijk maken over de staat van de persoon in kwestie, veel eerder dan dat heiligen in werkelijkheid een aureool zouden hebben zweven boven hun hoofd. Toch is deze lichtkrans misschien niet helemaal uit de lucht gegrepen. Heel wat mensen die Maria zagen verschijnen, spreken immers van een licht dat van haar uit ging. Op de prent hieronder lijkt Maria bijvoorbeeld licht uit te stralen. De manier waarop Maria hier wordt afgebeeld is gebaseerd op een fragment uit de Bijbel dat je terugvindt in de openbaring van Johannes dat hoodstuk 12 vers 1:

 “Er verscheen in de hemel een indrukwekkend teken: een vrouw,
bekleed met de zon
, met de maan onder haar voeten en een krans van twaalf sterren op haar hoofd.”

Ook over andere heiligen lezen in het boek wijsheid hoofdstuk 5,15-16 het volgende :

   ” Maar de rechtvaardigen leven tot in eeuwigheid; de Heer zorgt voor hun loon, de Allerhoogste waakt over hun lot. Daarom ontvangen zij een schitterende kroon en een sierlijke diadeem uit de hand van de Heer…”

Wel gaat het misschien wat ver om uit deze twee citaten te concluderen dat we in werkelijkheid een echte aureool zullen krijgen wanneer we in de hemel komen. De citaten zijn waarschijnlijk vooral symbolisch te interpreteren. De aureolen in de kunst willen vooral benadrukken dat de heiligen een deel van het goddelijke licht reflecteren in de manier waarop ze geleefd hebben. Net zoals elke lamp gemaakt is om licht te geven, is elke mens geschapen om door het Goddelijke Licht bevangen te worden en het door te geven. Onze hoofdbekommernis moet dus niet zijn hoe een heilige er uit ziet, maar hoe we er één moeten worden.