Waarom is het “Onze Vader” langer in de mis?

Waarom is het “Onze Vader” langer in de mis?
Vicky, 6 organisatiehulp, BSO

Een goeie vraag, want naast Vicky viel het ook andere leerlingen op dat het ‘Onze Vader’, dat ze aan het begin van de les bidden, korter lijkt dan de versie die ze soms in de kerk horen. Waarom komt er in de misviering “da stukske” bij?

Het is zeker niet zo dat het om een ander “Onze Vader” gaat of dat enkel het Onze Vader uit de mis het juiste is. Het onderdeeldeel van de mis dat we het ‘Onze Vader ‘noemen, bestaat eigenlijk uit meer dan het gebed alleen, maar uit drie delen: Het gebed het Onze Vader zelf, het embolisme en een doxologie. Dat zijn moeilijke woorden, maar ik leg het uit. Het gebed zelf is verplicht te kennen voor de alle katholieken en gaat in Vlaanderen als volgt:

Onze Vader Die in de Hemelen zijt,geheiligd zij Uw Naam. Uw Rijk kome, Uw Wil geschiede op aarde als in de Hemel. Geef ons heden ons dagelijks brood en vergeef ons onze schulden, gelijk ook wij vergeven aan onze schuldenaren. En leid ons niet in bekoring,maar verlos ons van het kwade. (Amen.)

Daarna komt het embolisme dat alleen door de priester wordt gezegd. Embolisme betekent eigenlijk aanvulling of interpretatie. Het is dus een aanvullend gebedje dat vooral over de laatste zin “maar verlos ons van het kwade” gaat.

Verlos ons, Heer, van alle kwaad, geef vrede in onze dagen, dat wij gesteund door Uw barmhartigheid, vrij mogen zijn van zonde, en beveiligd tegen alle onrust. Hoopvol wachtend op de komst van Jezus, Messias, Uw Zoon.

Op het einde komt er dan de doxologie, die de hele kerk als antwoord mee opzegt. Een doxologie is eigenlijk een korte lofzang aan God. Een compliment dat we aan God geven zou je kunnen zeggen. Bij het Onze Vader gaat het als volgt:

Want van U is het Koninkrijk, en de kracht en de heerlijkheid tot in eeuwigheid. Amen

Omdat tijdens sommige misvieringen het tweede deel (embolisme) wordt weggelaten lijkt het soms of de doxologie een deel is van het ‘Onze Vader’-gebed zelf. Het wordt dan ook in een keer opgezegd zonder tussenpauze en dat kan verwarrend zijn. Het is dus zeker niet abnormaal dat de vraag gesteld wordt, want in de geschiedenis hebben mensen zich al wel vaker vergist en de doxologie als onderdeel van het gebed gezien. Zo beschouwen heel veel protestanten het nog steeds als één geheel en zullen ze het altijd samen opzeggen, ook wanneer ze het thuis alleen bidden.

 Afbeelding

Mogen katholieken niet scheiden?

Mogen katholieken niet scheiden?
Rukiye 5 verzorging BSO

Nee, het kerkelijk huwelijk is geldig en onverbreekbaar totdat één van de twee partners overlijdt. In tegenstelling tot het burgerlijk huwelijk (voor de wet) kan je het kerkelijk huwelijk dus niet verbreken wanneer de partners nog in leven zijn.

Het huwelijk en het gezin dat eruit groeit zijn voor de Kerk heilig en moeten beschermd worden, ze zijn immers de basis van onze samenleving. Ze vormen een veilige en liefdevolle omgeving waarin kinderen geboren worden en kunnen opgroeien. Het huwelijk tussen man en vrouw is verder ook een afbeelding van de liefde tussen God en zijn Kerk. De Kerk doet dan ook alles om de waarde van het huwelijk te beschermen. Wanneer de het huwelijk een tijdelijke overeenkomst zou worden in plaats van iets wat voor altijd bedoeld is, verliest het voor een groot deel zijn waarde. In plaats van een innig verbond tussen twee mensen en God, wordt het dan meer zoals een contract. Een tijdelijke zaken-overeenkomst tussen mensen die, nadat het contract verlopen is, de winst kunnen verdelen onder elkaar en verder gaan.

Om het huwelijk en het gezin te beschermen, zijn er door de Kerk regels opgesteld waaraan moet worden voldaan om over een geldig huwelijk te spreken. Zo moeten de partners bijvoorbeeld vrijwillig huwen, moeten ze hun kinderen katholiek opvoeden, mogen ze geen directe familie zijn van elkaar, mogen ze geen moord gepleegd hebben om met elkaar te trouwen , moeten ze ook lichamelijke trouw beloven en zo verder. Wanneer er aan één van de huwelijksregels niet wordt voldaan, kan er geen sprake zijn van een wettig kerkelijk huwelijk en zal de kerk het huwelijk ook niet laten doorgaan.

Ook achteraf kan het huwelijk ongeldig worden verklaard. Dat kan wanneer naderhand blijkt dat er toch niet aan de voorwaarden werd voldaan op het moment van de huwelijk werd aangegaan of dat een van de partners op voorhand wist dat hij niet aan de voorwaarden zou kunnen voldoen. Dat kan bijvoorbeeld wanneer blijkt dat één van de partners stiekem al getrouwd was met iemand anders. In dat geval heeft het huwelijk eigenlijk nooit wettig bestaan en kunnen we dus ook niet spreken over een scheiding. Vaak noemt men dit ook wel een ‘annulering’. De betrokken ‘partners’ kunnen dan natuurlijk wel nog trouwen voor de Kerk met een andere partner.

Hoewel scheiden dus niet toegestaan is, kan het natuurlijk wel gebeuren dat samenleven met iemand niet meer mogelijk is. Omdat je met twee bent in een huwelijk heb je niet altijd alles in de hand. Het gebeurt soms dat het echt mis gaat en dan kan blijven samenwonen een gevaar vormen voor het welzijn van de partner of de kinderen. In dat geval mogen de partners natuurlijk wel apart gaan wonen, maar het huwelijk blijft dan wel nog van kracht en men kan dan dus niet hertrouwen.

Omdat het huwelijk iets voor altijd is, dwingt het ons om er met zorg en inzet mee om te springen. Op dat vlak kan je het katholieke huwelijk eigenlijk vergelijken met het stenen huis uit het verhaal van de drie biggetjes. Het moet stevig in elkaar zitten en met liefde en veel zorg opgebouwd worden zodat het tegen een stootje kan als de wolf voor de deur staat. Het huisje van stro en het huisje van hout werden in tegenstelling tot het stenen huisje wel snel weggeblazen, omdat de biggetjes er geen tijd in wilden steken of vooral aan hun eigen plezier dachten. Het is dus belangrijk om niet hals over kop aan het huwelijk te beginnen en er samen hard aan te werken, zodat je huwelijk stand houdt wanneer het met problemen wordt geconfronteerd.

images

Moeten jullie zomaar altijd volgen wat de paus zegt?

Moeten jullie zomaar altijd volgen wat de paus zegt?
Ikram 5 Verzorging BSO

Een goeie vraag! Het antwoord is eigenlijk “nee”: we moeten hem niet altijd  en in alles volgen. De paus is geen sekteleider die beslag wil leggen op elk domein van ons leven. Natuurlijk is de paus wel de zichtbare leider van de Kerk, daarmee komt hij natuurlijk na Christus die de onzichtbare leider is van de Kerk.

Omdat Jezus het belang besefte van een leider, die als een goede herder zijn kudde leidt, verzorgt en bijeenhoudt, heeft hij de Kerk een duidelijke leider gegeven. De eerste van deze leiders was Petrus. Hij werd opgevolgd door een hele reeks pausen. Paus Franciscus is momenteel de laatste in die rij.

Allemaal goed en wel, maar hoe zit het nu met dat volgen? Wanneer moeten we de paus wel volgen? En wanneer hoeven we hem niet te volgen? Ik probeer het uit te leggen aan de hand van een voorbeeld. Probeer de paus even voor te stellen als je leerkracht Nederlands of een leerkracht PAV.

In de klas geeft de leerkracht les over zijn vak. Wanneer hij je de spellingsregels uitlegt, moeten jullie deze volgen. Je doet dat dan niet alleen om punten te krijgen, maar ook omdat dit gewoon ook buiten de school de juiste manier van schrijven is.  Bovendien geeft het volgen van de spellings- en andere regels je bijvoorbeeld meer kans op succes bij een sollicitatie. “HEEEEEEEEEEEEEEEEEYYYYYYY dirkteurtje!!!!!!!!!!!!!!!” zal minder succes oogsten dan “Geachte directeur,” Spelling, maar ook spraakkunst en grammatica behoren allemaal tot de inhoud van zijn vak  en deze regels moeten jullie volgen.

Naast de inhoud van een vak zal je leerkracht soms ook opmerkingen geven in verband met je gedrag in de klas. Je leerkracht kan je zeggen extra goed op te letten, je recht te zetten, te zwijgen of je in ernstige gevallen je verplichten de klas te verlaten. Dit heeft te maken met gedrag en leefregels en deze moet je ook volgen.

Naast dingen die je moet doen, vertelt de leerkracht waarschijnlijk nog wel veel meer in de klas. Hij kan je suggesties doen bijvoorbeeld.  Het zou kunnen dat de leerkracht je zegt dat het goed  voor je zou zijn wat extra oefeningen te maken. Omdat het dan om een suggestie gaat, ben je niet verplicht dat te doen, maar het zou je natuurlijk wel helpen.

Wat ook voor kan komen: de leerkracht vertelt iets over zichzelf. Zo kan het zijn dat je leerkracht zegt: “Ik vind Oreo-koekjes de lekkerste koekjes van de wereld”. Het gaat dan over een  persoonlijke mening van de leerkracht, die je natuurlijk niet moet volgen.

Op dezelfde manier waarop je in de klas de leerkracht volgt, moeten we dat ook met de paus doen. We zijn verplicht de paus te volgen als het over (geloofs)inhoud gaat of over gedrags- en leefregels, (in de Kerk ook wel moraliteit en zeden genoemd). Verder worden we aangespoord om suggesties te volgen. We zijn natuurlijk niet verplicht om achter persoonlijke meningen van de paus te staan die niets met geloof of gedrag te maken hebben.

* Het gezag van de paus is trouwens nog iets steviger dan dat van een leerkracht, want in de gevallen waarin we de paus moeten volgen geloven we dat de paus onfeilbaar is.  In tegenstelling tot de leerkracht die het alleen van zijn ervaring en opleiding moet hebben, geloven we dat de paus ook door de Heilige Geest wordt bijgestaan om geen fouten te maken. Op deze manier zijn we dus zeker dat de paus de waarheid spreekt, wanneer we hem moeten volgen.

popeFrancisHappySpeaking_large

Moeten jullie bidden op vaste tijdstippen?

Moeten jullie bidden op vaste tijdstippen?
Laila B. , verzorging, BSO

Nee, dat moet niet, althans niet op een voorbepaald uur. Maar er zijn wel vastgestelde momenten waarop we moeten bidden. Die zijn ’s ochtends, ’s avonds en voor en na het eten. Daarnaast moeten we ook bidden in de kerk, wanneer we in gevaar zijn of wanneer we aan een belangrijk werk beginnen. Het gaat als volgt:

  • s’ Ochtends moeten we natuurlijk bidden om God te danken voor de nieuwe dag. We vragen dan ook kracht om het goede te doen gedurende de dag.
  • ’s Avonds dank je voor wat geweest is en om vergiffenis te vragen voor de fouten die je hebt gemaakt.
  • Voor en na het eten danken we omdat God ons dit eten heeft gegeven.
  • In de Kerk bidden we samen als geloofsgemeenschap, we zijn dan ook in het huis van God en het is heel logisch dat hier een gebed bij hoort.
  • Bij gevaar voor onze ziel of ons lichaam bidden we voor bescherming.
  • Als we aan een belangrijk werk beginnen, of wanneer we op een belangrijk moment staan in ons leven bidden we ook voor steun, zoals bij de examen, een huwelijk of gewoon aan het begin van een les in de klas.

Dat bidden kan trouwens met vaste teksten zoals het Onze Vader, het Wees Gegroet en de gebeden uit een boek, maar het wordt ook aangevuld met onze eigen woorden. Op deze manier werken we aan onze persoonlijke relatie met God.

In kloosters wordt wel op vaste tijdstippen gebeden. De verzameling van deze gebeden noemt men het getijdengebed. Het bestond uit acht gebedsmomenten met elk een specifieke naam en tijdstip, namelijk : de metten (midderacht), de lauden (zonsopgang), de priem (6u) , de terts (9u), de sext (12u,) de none (15u), de vespers (17) en de completen (20u).
Tegenwoordig zijn deze gebeden een beetje aangepast en moeten ze niet meer op vaste tijdstippen gehouden worden. Zo moet bijvoorbeeld de priem niet meer gehouden worden en worden de terts, sext en none vaak samengevoegd tot één lang middaggebed. Toch volgt men in vele kloosters nog steeds het oude systeem met de vaste tijdstippen.

Soms leest men wel eens dat we eigenlijk altijd moeten bidden. Daarmee bedoeld men niet dat we constant gebeden moeten opzeggen, dat zou de communicatie niet ten goede komen natuurlijk. Het betekent eigenlijk dat we in onze gedachten steeds met God moeten bezig zijn en Hem als eerste doel in ons leven moeten zien. Wanneer we altijd proberen om voor God en onze medemens het beste te doen, wordt ons leven zelf het mooiste gebed dat er is.

Catholic-Monks-Praying1

Meneer waarom knielt u?

Meneer waarom knielt u?
Ainisa, 5 verzorging, BSO

Toen we met de klas op bezoek waren in de kapel van de kapucijnen in Antwerpen, maakte ik een kniebuiging wanneer ik het tabernakel passeerde. De leerling keek me vreemd aan en vroeg me wat ik aan het doen was.

De vraag is natuurlijk niet zo gek. Knielen is eigenlijk bijna helemaal verdwenen uit onze cultuur. Buiten de kerk zie je het alleen nog maar op televisie gebeuren voor een romantisch huwelijksaanzoek. Dat laatste was ik op dat moment dus niet aan het doen.

In de geschiedenis was knielen iets wat voor koningen en andere belangrijke mensen gedaan werd. Wanneer we knielen maken we ons klein en kwetsbaar. Daardoor is het een teken van gehoorzaamheid, respect en onderdanigheid. Ook om die redenen knielen katholieken voor God, die we ook wel eens de Koning der koningen noemen. Een andere vorm van respect kan ook een buiging zijn, wat ook in de mis regelmatig wordt gedaan, ondermeer door de priester.

Ik knielde in de kerk toen ik voorbij het tabernakel liep omdat hierin de gewijde hosties lagen. Katholieken geloven dat deze het échte Lichaam van Christus zijn. Jezus is dus echt aanwezig in het tabernakel en daarom knielde ik in het voorbijgaan.

genuflection

Waarom verschijnt Maria vaker dan Jezus zelf?

Waarom verschijnt Maria vaker dan Jezus zelf?
Wendy, 5 verzorging, BSO

Lourdes, Fatima, Beauraing, Banneux, het zijn maar enkele van de vele plaatsen waar Maria is verschenen. Over heel de wereld en op verschillende momenten in de tijd is Maria wonderbaarlijk verschenen om mensen een boodschap van hoop of bekering te brengen. Ook niet-katholieken zullen er enkele voorbeelden van kunnen noemen. Met Christus-verschijningen is het dan weer helemaal anders. Daarvan hoor je eigenlijk maar heel zelden. Wanneer Hij dan verschijnt is het vaak in een droom in plaats van in werkelijkheid. Wendy vraagt zich terecht af hoe dat komt, want uiteindelijk is Christus toch veel belangrijker dan Maria.

Natuurlijk is het moeilijk om te zeggen waarom dit zo is. God doet soms dingen om redenen die voor ons niet altijd helemaal duidelijk zijn, maar wanneer we logisch nadenken kunnen we wel een aantal verklaringen vinden.

Om te beginnen vergissen we ons eigenlijk een beetje wanneer we denken dat Jezus maar weinig verschijnt, want we ontmoeten Hem telkens wanneer we naar de mis gaan. We geloven als katholieken dat Christus elke mis écht aanwezig is in de vorm van het brood en de wijn. Het brood en de wijn zijn dan écht het Lichaam en Bloed van Christus. Het gevaar bestaat dat mensen de aandacht hiervoor zouden verliezen, wanneer Christus vaker op een andere uiterlijke manier zou verschijnen zoals Maria dat doet.

Een andere reden kan zijn dat “Christus zien” eigenlijk een beloning is waarop we moeten wachten tot we in de hemel zijn. Daar zullen we volgens de Traditie van de Kerk, Jezus van aangezicht tot aangezicht zien, in Zijn menselijke vorm dus. Het is dus niet iets wat normaal gezien tijdens het leven van een mens gebeurt, maar pas na ons leven op aarde.

Bij Maria ligt dat helemaal anders. Maria wordt beschouwd als de hemelse moeder van alle gelovigen. Ze wordt in de Kerk ook wel onze Voorspreekster, Advocate of Middelares genoemd. Met andere woorden, iemand die het voor ons opneemt. Iemand die ons helpt om ons doel te bereiken, namelijk het eeuwige leven in de hemel bij God. Heel ons leven kunnen we zien als een trektocht naar dit doel. Om ons op deze tocht te troosten, te helpen of te waarschuwen als we verkeerd lopen, verschijnt Maria af en toe aan de mensheid. Net zoals een echte moeder is ze er om ons vooruit te helpen vanuit de liefde die ze voor ons heeft.

Maria verschijnt dus niet vaker aan ons dan Jezus, die we in elke mis kunnen ontmoeten. Wel verschijnt ze af en toe aan ons, niet omdat ze belangrijker zou zijn dan Jezus, maar net omdat Christus veel belangrijker is en omdat Maria ons wil helpen om dichter bij Hem te komen.

 

lourdesafb

 

 

Ga je naar de hel als je zelfmoord pleegt?

Ga je naar de hel als je zelfmoord pleegt?
Eline, 5 verzorging BSO

Opnieuw een goeie vraag die op het eerste zicht gemakkelijk te beantwoorden is. In de tien geboden lezen we bij het vijfde gebod dat moord een ernstige zonde is en daartoe behoort dus ook zelfmoord. Normaal gezien is het antwoord dus ja. Je pleegt een moord, namelijk op jezelf en bovendien kan je hiervoor geen vergiffenis meer vragen omdat je natuurlijk dood bent. Je sterft dan niet in vriendschap met God en dat betekent dat je naar de hel gaat. Toch is de realiteit bij zelfmoord vaak helemaal anders en niet zo zwart-wit als je zou denken. Het antwoord op de vraag is dus niet eenzijdig “ja”, maar eerder “niet persé”.

Uit het vorige bericht op deze blog over het vagevuur weten jullie al dat iemand pas naar de hel gaat als hij sterft en niet in vriendschap is met God. Hij heeft zich dan door het plegen van een doodzonde  van God afgekeerd zonder daar enige vorm van spijt over te hebben.  We spreken echter pas van een doodzonde wanneer de zonde vrijwillig gebeurt met volledig bewustzijn van de zonde en wanneer het om een ernstige zaak gaat. Moord is zeker een ernstige zaak en voldoet in dat opzicht zeker aan de eigenschappen van een doodzonde, maar bij zelfmoord is het niet altijd duidelijk of de zelfmoordenaar volledige bij bewustzijn is. In de catechismus van de Kerk lezen we er het volgende over:

“Zware psychische storingen, angst of ernstige vrees voor beproevingen, lijden of foltering, kunnen de verantwoordelijkheid van de zelfmoordenaar verminderen.”

In dat geval gaat het dus niet meer om een doodzonde. Het kan dan zijn dat de zelfmoordenaar dus niet naar de hel gaat, maar toch in het vagevuur terecht komt. We mogen volgens de kerk niet wanhopen over wat er met onze naasten gebeurt die zelfmoord gepleegd hebben. God kan langs verschillende wegen, die alleen Hij kent, de persoon in kwestie nog een kans geven als Hij dat nodig vindt. We moeten dus vooral voor hen bidden.Verder moeten we als christenen ook voorkomen dat mensen naar zelfmoord gaan grijpen omdat ze geen andere uitweg vinden. Mensen die het moeilijk hebben worden beter zoveel mogelijk met raad en troost bijgestaan. Het zou maar al te gemakkelijk zijn om iemand met problemen aan zijn lot over te laten en hem op de koop toe de veroordelen wanneer hij uiteindelijk zelfmoord pleegt.

Wel beschouwt de Kerk zelfmoord als een ernstige doodzonde als ze bewust en vrijwillig gebeurt. We plegen dan een zonde tegenover God. We kregen het leven van Hem toevertrouwd en het is niet aan ons om het te vernietigen wanneer we dat willen. Verder is het ook een zonde tegenover onszelf en onze omgeving. Door de zelfmoord brengen veroorzaken we in onze omgeving veel pijn en verdriet. Het is bovendien ook een slecht voorbeeld voor anderen. Het zou zo niet de eerste keer zijn dat mensen zelfmoord plegen nadat hun idool het voordeed.

Het is dus helemaal niet zo dat zelfmoordenaars allemaal en zonder uitzondering naar de hel gaan. Het is ook niet onze taak om daar over te oordelen. We moeten als katholieken vooral onze medemens helpen zodat hij niet tot deze keuze komt. Wanneer er toch iemand zichzelf  het leven ontneemt mogen we niet wanhopen, maar moeten we voor de ziel van de zelfmoordenaar bidden.

 

Afbeelding

Wat is het vagevuur?

Wat is het vagevuur?
Verschillende leerlingen, Verzorging en organisatiehulp, BSO

Als we sterven geloven we als katholieken dat we naar de hemel, de hel of het vagevuur zullen gaan. De hemel en de hel die kent iedereen wel, maar wat is het vagevuur eigenlijk? Kort gezegd is het een soort tussenniveau. Een plaats waar je naartoe gaat als je niet geheel slecht bent, maar ook niet helemaal perfect. Ik probeer het even uit te leggen.

Wie naar de hel gaat, is gestorven in doodzonde, dat betekent dat hij de liefde van God door ernstige zonden heeft afgewezen. Als je sterft in vriendschap met God of met een ander woord, “in genade” ga je naar de hemel. Althans uiteindelijk. In de meeste gevallen zullen we eerst voor een bepaalde tijd in het vagevuur verblijven. Niemand is zonder zonde natuurlijk en hoewel deze zonden wel vergeven kunnen worden door de biecht, blijven er toch nog wel littekens over. Elke zonde beschadigd onze vriendschap met God. Gelukkig kan iets wat beschadigd is, ook hersteld worden. De biecht is de eerste stap in de vergeving, maar de wonden die onze relatie met God heeft opgelopen, moeten wel nog hersteld worden.

Dat herstellen kan nog tijdens ons leven gebeuren, door boete te doen. Dat kan door bidden, het maken van een pelgrimstocht, door het doen van goede daden en zo verder. Het kan ook door wat we te lijden hebben op aarde op te dragen aan God.
Soms lukt het echter niet om de wonden van onze relatie met God helemaal te herstellen tijdens ons leven en dan gaat dit genezingsproces verder na onze dood, in het vagevuur. Natuurlijk is dit geen plaats of toestand waaraan we veel plezier aan zullen beleven, zoals dat in de hemel wel is. Herstel doet pijn, dat weet iedereen die ooit al heeft moeten revalideren. Toch is de pijn niet te vergelijken met die van de hel. Wie in het vagevuur is, weet dat hij uiteindelijk opnieuw in de hemel zal komen. Er is dus nog hoop voor hen.

De mensen in het vagevuur staan er trouwens niet alleen voor. Want door onze gebeden en die van de heiligen kunnen we hun herstel versnellen. Om dezelfde reden worden er ook missen opgedragen aan de overledenen. Het bespoedigd hun herstel en het helpt de overledenen om snel bij God in de hemel te komen.

Het vagevuur is dus de plaats waar we ons voorbereiden op de hemel, door van onze zonden en hun slechte gevolgen te herstellen. Het is geen leuke plaats, maar gelukkig wel een ‘tijdelijk’ gegeven. Uiteindelijk wacht er na deze ‘tussenstop’ het oneindige geluk om voor altijd, gezuiverd bij God te zijn.

20130415-170511.jpg

Blijven we kinderen in de hemel als we vroeg doodgaan?

“Blijven we kinderen in de hemel als we vroeg doodgaan?”
een leerling, 6 organisatiehulp BSO
collega Dirk Raijmaekers, gemeentelijk instituut Brasschaat

Wanneer we naar de hemel gaan, zal dat in eerste instantie enkel geestelijk zijn. Ons lichaam zal ons pas vervoegen na het einde der tijden.  Dit is een belangrijk punt uit onze geloofsbelijdenis. Het is dus iets waar we zeker van kunnen zijn. Wat minder zeker is, is de leeftijd en het uiterlijk dat we zullen hebben in de hemel. Het is iets wat zelfs de heiligen in de hemel nog te wachten staat. Het is voor ons dus extra moeilijk om er iets over te zeggen.

Er wordt wel eens gezegd dat we engelen worden wanneer we sterven. Dat klopt echter niet. Engelen en mensen zijn twee verschillende levensvormen. Je wordt als mens geschapen of als engel. In tegenstelling tot wat je misschien geleerd hebt uit de films “City of Angels” of “Constanine”, is het niet mogelijk om van engel naar mens, of omgekeerd te gaan. De misvatting dat kinderen of baby’s engelen worden wanneer ze sterven is dus ook onjuist. Engel worden zou trouwens zeker geen promotie zijn, want in tegenstelling tot de mensen in de hemel, zijn engelen gemaakt om naast God ook mensen te dienen.  Als mens moeten we wel God dienen, maar worden wij op onze beurt door de engelen bediend.

Wat we wel weten over het verheerlijkte lichaam dat we zullen krijgen na het einde der tijden, werd door godsdienstwetenschappers en kerkvaders afgeleid uit de teksten over het verheerlijkte lichaam van Christus. Jezus is immers wel al verenigd met Zijn verheerlijkte lichaam en dit lichaam wordt in de evangelies beschreven. De heilige Augustinus kwam tot de conclusie dat Jezus herrees als jonge man en hij gaat er dus ook vanuit dat we rond deze leeftijd (30 à 33 jaar) zullen herrijzen, ook al hadden we deze leeftijd nog niet bereikt op aarde.

Thomas van Aquino, een van de grootste en belangrijkste theologen uit de geschiedenis,  kwam tot hetzelfde idee. Hij stelde dat als God ons lichaam teruggeeft,  het zeker een lichaam zou zijn zonder de tekortkomingen dat het heeft op aarde. Een lichaam dat dus langs de ene kant al volgroeid is en langs de andere kant nog geen ouderdomsverschijnselen vertoont.

Toch zal volgens de kerkvaders ons verheerlijkte lichaam er anders en perfecter uitzien dan het lichaam dat we nu hebben of ooit hebben gehad. Dat valt ook af te leiden uit het feit dat zowel de apostelen, Maria Magdalena en de Emmaüsgangers Jezus niet onmiddellijk herkennen als hij na Zijn dood aan hen verschijnt.  Blijkbaar was er dus toch nog wel een verschil tussen het lichaam van Christus op aarde en zijn verheerlijkte lichaam uit de hemel.

Tot slot kunnen we uit de Bijbelteksten ook nog afleiden dat Jezus de littekens die Hij opliep aan het kruis nog steeds heeft op zijn verheerlijkte lichaam. Volgens theologen zullen martelaars op dezelfde manier de wonden die ze voor hun geloof opliepen, behouden. De littekens worden dus niet als onvolmaaktheid beschouwd, maar als eerbewijs voor wat de martelaars voor hun geloof overhadden. Je kan het eigenlijk vergelijken met de “purple heart”-medaille die Amerikaanse soldaten krijgen wanneer ze in de strijd voor hun land gewond geraakt zijn.

We zullen dus naar alle waarschijnlijkheid een perfecte versie van ons lichaam krijgen, welk nog best te vergelijken valt met dat van een jong-volwassene, ook dus wanneer we als kind sterven.  Houd ook hier opnieuw in het achterhoofd dat het om een vergelijking gaat. Zoals ik bij de vorige vraag al verteld heb, blijft alles wat we zeggen over de hemel onvolmaakt, omdat het niet mogelijk is om met onze taal en verbeelding die op de wereld is gebaseerd, te praten over de hemel, die voor ons zo onbekend is.

imgres

Zullen we elkaar herkennen in de hemel?

Zullen we elkaar herkennen in de hemel?
Chaima A. 5 organisatiehulp

Wanneer we in de hemel zijn, zullen we elkaar dan nog kennen? Zullen we onze vrienden en familieleden kunnen zien en herkennen? Het is een zeer goede vraag, maar een moeilijke om te beantwoorden. Om te beginnen is het leven na de dood nog voor een groot deel een mysterie. Het is ook zeer moeilijk om het leven in de hemel te beschrijven met onze woorden en ons taalgebruik, die gericht zijn op het leven op aarde. In onze taal beschrijven we de hemel vaak als een plaats, maar misschien is het beter hem te beschrijven als een toestand of zelfs nog iets anders. Hoe het ook zij, de hemel zal ons zeker verenigen met God, die aanwezig zal zijn en die we zullen zien of voelen op een manier die ons volmaakt gelukkig zal maken.

We zullen er ook zeker niet alleen zijn. We delen de liefde van God met andere mensen, waaronder mogelijk ook vele familieleden en vrienden van ons. De Bijbel zegt niet veel over hoe onze relatie met hen zal zijn. Wel kunnen we bijvoorbeeld in het evangelie volgens Marcus hoofdstuk 12, vers 25 lezen dat we niet meer getrouwd zullen zijn en ook niet zullen hertrouwen in de hemel. Het lijkt er dus op dat onze relaties zullen veranderen in de hemel.

Ook familiebanden zullen anders zijn. We zullen als gelijkwaardigen God aanbidden en dus niet meer volgens de familiebanden die we voordien hadden. We zullen allemaal eenvoudigweg kinderen van God zijn en dus met iedereen één grote nieuwe familie vormen. Natuurlijk blijven we onze geliefden wel herkennen. De liefde en de dankbaarheid die we tegenover elkaar hadden op aarde verdwijnt niet in de hemel. Net zoals we ook nog liefde zullen hebben voor onze geliefden die nog op aarde leven en andersom. Vanuit de hemel zullen we zelfs in staat zijn onze geliefden op aarde te blijven helpen door onze gebeden.

Onthoud dus vooral dat we voorzichtig moeten zijn als we de taal van de wereld willen gebruiken om de hemel te beschrijven. Familiebanden zijn op zich biologische banden en biologie is iets wat bij het leven op aarde hoort. De liefde die uit deze biologische banden voortkomt gaat echter verder dan de aarde en is in alle opzichten hemels. Het zal dus ook in de hemel blijven bestaan. Vanuit deze liefde kunnen we er dus toch wel op rekenen dat we onze familie en geliefden zullen herkennen, ook al zal onze relatie met elkaar helemaal anders zijn wanneer we zo dicht bij God zijn.

Afbeelding